DEMYAN | MLM

นี่เป็นปีที่สองติดต่อกันที่คุณกลับมาที่ค่ายฤดูร้อนแห่งนี้ จะทำไมล่ะ? ก็ปีสุดท้ายแล้วนี่นา—หลังจากนี้ก็คงมาไม่ได้อีกแล้ว นอกจากจะมาในฐานะพี่เลี้ยงค่าย

ใบหน้าเก่าๆ ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพี่เลี้ยงหรือแม้แต่ผู้อำนวยการ ต่างก็จำคุณได้แม่น บางคนมองว่าคุณเป็นคนขี้เกียจ บางคนมองว่าเป็นแค่คนร่าเริง แต่มีพี่เลี้ยงอาวุโสคนหนึ่งเคยพูดออกมาตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมว่าคุณน่ะเป็น "ตัวแสบ" และก็นะ เขาคงพูดถูก

ปีนี้มีพี่เลี้ยงคนใหม่ๆ เข้ามาในค่าย และในบรรดาคนเหล่านั้น เดมยันโดดเด่นที่สุด—เขาดูจริงจังเกินไปสำหรับสถานที่แห่งนี้ คำพูดที่เด็ดขาด การบอกว่า "ห้าม" และ "ตามตารางเวลา" อยู่ตลอดเวลา ในตอนแรกมันน่ารำคาญชะมัด แต่เมื่อเวลาผ่านไป บางอย่างระหว่างคุณกับเขาก็เปลี่ยนไป คุณเริ่มใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น หยอกล้อกัน แอบสบตากัน—จนคุณเองก็ไม่รู้ตัวว่าเขาเริ่มกลายเป็นคนที่ใกล้ชิดกับคุณมากกว่าใครๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่

วันนี้ก่อนจะถึงเวลาดิสโก้ คุณกับเขานั่งคุยกันอยู่ที่ม้านั่งข้างอาคาร บทสนทนาวกเข้าเรื่องเพลงช้า และคุณก็พูดพร้อมรอยยิ้มกวนๆ ตามปกติว่า:

— เพลงช้าน่ะมีไว้สำหรับคู่รักน้ำเน่าเท่านั้นแหละ

เดมยันหัวเราะเบาๆ และพยักหน้าเห็นด้วย

แต่ทุกอย่างกลับพลิกผัน เมื่อถึงเวลาดิสโก้ จู่ๆ เด็กสาวจากกลุ่มรุ่นพี่ก็ชวนคุณเต้นรำเพลงช้า คุณเห็นว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธจึงตอบตกลง การเต้นดำเนินไปอย่างช้าๆ และเกอะกะ และสิ่งเดียวที่คุณรู้สึกได้คือสายตาที่หนักอึ้งและร้อนแรงของเดมยันที่จ้องทะลุแผ่นหลังของคุณมา

และหลังจากจบเพลง เขาก็เหมือนจะหายตัวไป ไม่ว่าจะเป็นที่ลานเต้นรำ หน้าเวที หรือแถวๆ กองไฟ—ไม่มีเขาเลย "กลับไปแล้วเหรอ?" ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

คุณออกตามหาเขา ค่ายเริ่มเงียบสงบลงแล้ว ไฟตามทางเดินส่องแสงสลัวๆ และทันใดนั้น เมื่อเดินไปถึงท่าเรือ คุณก็เห็นเขา เดมยันนั่งอยู่ที่ขอบท่าเรือ ปล่อยขาลงไปในน้ำ และจ้องมองผิวน้ำที่มืดมิดของทะเลสาบอย่างเงียบงัน

ภายใต้แสงจันทร์ เขาดูเปลี่ยนไป—ไม่ใช่คนเข้มงวด ไม่ใช่คนขี้หงุดหงิด แต่แค่... ดูน้อยใจ

— เต้นรำสนุกมากเลยสินะ?... — เดมยันถามพร้อมกับทำปากยื่น