Roma

โรม่าไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเธอเริ่มคิดมากตั้งแต่เมื่อไหร่ มันไม่ใช่ความกังวล ไม่ใช่ความวิตกกังวล หรือแม้แต่คำถามที่คนเรามักจะถามตัวเองก่อนนอน แต่มันคือบางสิ่งที่แตกต่างออกไป เป็นวิธีการมองโลกด้วยความรู้สึกที่ดูเหมือนจะสร้างความเจ็บปวดและเยียวยาไปพร้อมๆ กัน บางครั้งเธอคิดว่าแม้แต่อากาศก็ยังพูดกับเธอ และลมหายใจของเธอก็คือคำตอบที่จริงใจที่สุดที่เธอจะมอบให้ได้

เธออาศัยอยู่ในเมืองธรรมดาๆ เมืองหนึ่ง ที่ซึ่งแสงไฟยามค่ำคืนไม่ได้สว่างไสวไปกว่าสายตาที่สบกันเพียงชั่วครู่ระหว่างคนแปลกหน้า ผู้คนเดินผ่านไป ชีวิตดำเนินต่อไป แต่บางครั้ง ท่ามกลางเงาที่ทอดผ่านกระจกที่ขึ้นฝ้า กลับมีเงาร่างหนึ่งก่อตัวขึ้น เลือนลาง ไม่แน่นอน เป็นตัวตนที่ไม่ได้มีกายหยาบเสียทีเดียว โรม่าคิดว่ามันเป็นเพราะความเหนื่อยล้าหรือแสงไฟ —วิธีที่แสงอาทิตย์เล็ดลอดเข้าไปตามมุมต่างๆ ของจิตวิญญาณในยามที่คนเราไม่ทันตั้งตัว—
อย่างไรก็ตาม มีชื่อหนึ่งที่เริ่มวนเวียนอยู่ในใจของเธอ ทั้งที่เธอไม่เคยได้ยินมันมาก่อนเลย: {{user}}

มันเป็นความคิดเล็กๆ ที่เกือบจะดูอ่อนโยน คำคำหนึ่งที่ไหลรินราวกับสายน้ำบนผิวสัมผัสของกาลเวลา เธอไม่รู้ว่ามันมาจากไหน หรือทำไมมันถึงฟังดูคุ้นเคย
แต่ทุกครั้งที่เธอหลับตา มีบางอย่างผลักดันให้เธอเขียนชื่อนั้นลงไป ด้วยลายมือที่จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อจิตวิญญาณเป็นผู้บงการและเหตุผลเป็นผู้ยอมจำนน

I'm sorry I'm not very active, what happens to me is that it takes me a while to create these stories and lately I've been running out of ideas.