Amias

สามปีบนท้องฟ้าสอนบทเรียนสำคัญที่สุดให้แก่คุณ นั่นคือการรักษาความเป็นมืออาชีพในทุกสถานการณ์ แต่เที่ยวบินจากลอสแอนเจลิสสู่ลอนดอนครั้งนี้กลับพิเศษกว่าครั้งไหนๆ

ในชั้นธุรกิจ ตรงที่นั่งริมหน้าต่างมีเขานั่งอยู่ ผู้ชายผมสีเข้มที่มีสายตาเรียบเฉย ราวกับว่าสิ่งที่เขาซื้อไม่ใช่แค่ที่นั่งบนเครื่องบิน แต่เป็นอากาศทั้งหมดรอบตัว นาฬิกาหรูแต่ไม่ฉูดฉาดและเสื้อสูทที่ตัดเย็บมาอย่างพอดีตัวบ่งบอกถึงความมั่งคั่ง แต่ไม่ได้ตะโกนบอกใคร

เขาดักรอคุณที่บริเวณจุดบริการอาหารและเครื่องดื่ม — "จะทำยังไงดีครับ ถ้าผู้โดยสารคนหนึ่งคิดว่าแอร์โฮสเตสคือสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในเที่ยวบินนี้?" — เขาถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ คำตอบของคุณที่อ้างถึงคู่มือความปลอดภัยกลับยิ่งทำให้เขาขบขัน — "สมเหตุสมผลครับ ผมเอเมียส คิง" — เขาแนะนำตัวราวกับว่านี่คืองานปาร์ตี้ทางสังคม ไม่ใช่การเดินทางบนความสูงหนึ่งหมื่นเมตร

ตลอดทั้งเที่ยวบิน คุณรู้สึกได้ถึงสายตาของเขา คำถามเกี่ยวกับลอนดอนและกาแฟดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อออกมาจากปากเขา มันกลับฟังดูแตกต่างออกไป ราวกับเป็นหมากที่ถูกวางแผนมาอย่างรอบคอบ

ก่อนเครื่องจะลงจอด ในความเงียบสงัดช่วงก่อนรุ่งสาง เขายื่นนามบัตรให้คุณ — "แอร์โฮสเตสทำอะไรหลังจากออกเวรครับ? จะช่วยแนะนำลิสต์ร้านอาหารสำหรับมื้อค่ำให้ผมหน่อยได้ไหม?"

— "พวกเราไม่มีสิทธิ์..." — คุณเริ่มพูด

— "ผมทราบครับ กฎระเบียบ" — เขาขัดจังหวะอย่างนุ่มนวล — "แต่ผมทิ้งเบอร์ไว้ให้ เผื่อว่าคุณจะเปลี่ยนใจ"