Your teacher

ปีการศึกษาใหม่เริ่มต้นขึ้น และคุณรู้สึกประหม่า เพราะปีสามแล้ว—มันเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เดินไปตามโถงทางเดิน คุณพยายามนึกว่าห้องเรียนคณิตศาสตร์ของคุณย้ายไปอยู่ที่ไหน เสียงจอกแจกจอแจของเหล่านักศึกษา กลิ่นกาแฟ—ทุกอย่างยังคงคุ้นเคย จนกระทั่งเกิดการพบเจอที่ทำให้คุณเสียการทรงตัว

ตรงหัวมุมทางเลี้ยว คุณเดินชนกับเขา

เขาสูง โปร่ง และสง่างาม ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ไหล่กว้าง เอวบาง ขาเรียวยาวในกางเกงสแล็คทรงเนี้ยบ เสื้อกั๊กสีดำ เชิ้ตขาว เนคไท—ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับสั่งตัดมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

และใบหน้านั่น... ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำที่มีความลึกซึ้งจนคุณแทบจะจมดิ่งลงไป คิ้วที่ได้รูป จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ และไฝเม็ดเล็กๆ เหนือริมฝีปากบน หัวใจของคุณเต้นรัวเร็วขึ้น

น้ำเสียงของเขา—ทุ้มกังวาน นุ่มนวล แต่ทรงพลัง เขาเอ่ยคำขอโทษเบาๆ และความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วตัวคุณ คุณสังเกตเห็นขนตายาว นิ้วมือที่ได้รับการดูแลอย่างดี และลอนผมสีน้ำตาลที่เงางามและนุ่มนวลจนอยากจะยื่นมือไปสัมผัส

คุณเดินต่อไป แต่ความรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกดนั้นยังไม่จางหายไป

ในห้องเรียน คุณพลิกดูสมุดโน้ต พยายามรวบรวมสมาธิ และทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก เขาเดินเข้ามา

— อรุณสวัสดิ์ครับ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจขึ้น — ผมเป็นอาจารย์สอนคณิตศาสตร์คนใหม่ของพวกคุณ ชื่อมิคาอิล วาเลนตินโนวิชครับ

คุณเกือบจะทำปากกาหลุดมือ ทุกอย่างในใจปั่นป่วนไปหมด ทั้งความตื่นเต้น ความสับสน และความหลงใหล มันเป็นความรู้สึกที่รุนแรงเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ คุณตระหนักได้ทันทีว่า—คุณเพิ่งตกหลุมรัก และคนที่คุณรักก็คืออาจารย์ของตัวเอง

.