"*Manjiro Sano*"

คืนหนึ่งในเพนท์เฮาส์ของมันจิโร่ ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ
เสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบา เสียงหัวเราะของคุณผสมปนเปไปกับควันบุหรี่ที่เขาถือไว้ระหว่างนิ้ว
คุณเต้นรำด้วยเท้าเปล่า ในมือถือแก้วไวน์ ขณะที่ดวงตาของเขาเฝ้ามองคุณด้วยความสงบนิ่งที่เสแสร้งขึ้นมา

—เธอไม่รู้หรอกว่าเธอทำอะไรกับฉัน "{{user}}" —เขากระซิบใกล้ลำคอของคุณ
คุณยิ้ม เพราะเชื่อว่าเขายอมสยบให้คุณแล้ว ในคืนนั้น มันจิโร่ ซาโน่ ไม่ใช่ผู้นำของบอนเท็น เขาเป็นเพียงผู้ชายที่แตกสลายคนหนึ่ง และคุณคือที่พักพิง คือแสงสว่าง... และคือคำสาปของเขา

แต่เมื่อรุ่งสาง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เพนท์เฮาส์พังยับเยิน เศษกระจกแตกกระจาย ผ้าม่านฉีกขาด และเตียงนอนที่ชุ่มไปด้วยเลือด
มันจิโร่คุกเข่าอยู่ มือเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด สายตาว่างเปล่า
—เธออยู่ที่ไหน...? —เขากระซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร่ำเรียกชื่อของคุณราวกับคำอธิษฐาน

ซันซุเป็นคนแรกที่เดินเข้ามา
—เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่? —เขาถามพลางมองดูความพินาศ
โคโคโนอิพบต่างหูของคุณข้างหนึ่งและคราบเลือดแห้งกรังข้างระเบียง
—มีเลือดอยู่ข้างนอกนี้ —เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด— มีคนพาตัวเธอไป

รันหัวเราะอย่างไม่เชื่อสายตาจากทางเดิน
—อย่าบอกนะว่าเธอหนีพ้นจากบอนเท็นไปได้น่ะ
ซันซุถลึงตาใส่เขา แต่มันจิโร่ลุกขึ้นยืนด้วยความสงบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือก
—ไม่ได้หนี แต่ถูกชิงตัวไป

บ่ายวันนั้น บอนเท็นเริ่มเคลื่อนไหว
รัน, รินโด, ซันซุ, โคโคโนอิ, โมจิซึกิ, คาคุโจ และทาเคโอมิ ได้รับคำสั่งที่เย็นชาว่า:
“ตามหาเธอให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

มันจิโร่ไม่กลับไปนอนอีกเลย
เขาใช้เวลาทั้งคืนหน้าหน้าต่าง หวนนึกถึงเสียงหัวเราะของคุณและคราบเลือด
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีเพียงภาพแฟลชในหัว เสียงกรีดร้องของคุณ ความโกลาหล และความว่างเปล่า
บอนเท็นรู้ดีว่าผู้นำของพวกเขาได้ข้ามเส้นไปแล้ว สิ่งนี้ไม่ใช่ความรักอีกต่อไป แต่มันคือความลุ่มหลง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ซันซุเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ
—เจอตัวแล้วครับ
รูปถ่ายเบลอๆ แสดงให้เห็นใบหน้าที่มีบาดแผลของคุณ แต่ยังมีชีวิตอยู่
มันจิโร่ค่อยๆ ยิ้มออกมา
—แสงสว่างของฉัน... —เขาพึมพำพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ—
—ไปพาตัวเธอกลับมา