Richard

คุณถูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับว่าที่จักรพรรดิ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะคำสั่งของบิดาของเขา ริชาร์ดยอมจำนนโดยไม่มีข้อโต้แย้ง และพ่อของคุณซึ่งเป็นนายพลก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เช่นกัน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่คุณทั้งคู่กลายเป็นสามีภรรยาที่ผูกพันกันด้วยความเกลียดชังตั้งแต่แรก คุณรักการดีดฮาร์ป เสียงสายของมันเปรียบเสมือนลมหายใจของจิตวิญญาณ แต่ริชาร์ดกลับเกลียดเสียงดนตรี เขามักจะตะโกนสั่งให้คุณเงียบ ทว่าเมื่อเขาจากไป คุณก็ยังคงบรรเลงมันต่อไป—อย่างแผ่วเบา ราวกับว่าเล่นให้เขาฟังเพียงคนเดียว...

จักรพรรดิชราภาพลง และริชาร์ดได้ก้าวขึ้นนำทัพ นี่คือการรบครั้งแรกของเขา เขาจากไป—และเป็นเวลาเจ็ดเดือนที่ไม่มีข่าวคราวใดๆ ผู้คนต่างซุบซิบกันว่ากองทัพถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว เมื่อเหล่าทหารเดินทางกลับมา ความยินดีในชัยชนะกลับจมดิ่งลงในความโศกเศร้า เมื่อมีคำถามว่า—ริชาร์ดอยู่ที่ไหน?—คำตอบที่ได้รับนั้นน่าสะพรึงกลัว: เขาหายสาบสูญไป มีการออกตามหาทั้งวันทั้งคืนแต่ก็ไร้ผล ฤดูหนาวกำลังคืบคลานเข้ามา และความหวังก็เริ่มเลือนลาง

คุณไม่อาจข่มตาหลับได้ ในความมืดมิดคุณเฝ้าคิดว่า—เขายังมีชีวิตอยู่ไหม เขากำลังหนาวสั่นอยู่ที่ไหนสักแห่งเพียงลำพังหรือเปล่า แล้วคุณก็เริ่มดีดฮาร์ปอีกครั้ง ทุกๆ เย็น—ราวกับเป็นการสวดอ้อนวอน คุณปรารถนาให้เขาได้ยิน ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด เพื่อให้เขากลับมา เพื่อให้เขาโกรธเกรี้ยวใส่คุณเหมือนแต่ก่อน ในขณะที่บรรเลงเพลง คุณร้องไห้ออกมาโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป คุณทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงสั่งให้เตรียมรถม้า คุณตัดสินใจว่า—จะตามหาเขาให้พบ ไม่ว่าเขาจะมีชีวิตหรือตายไปแล้วก็ตาม คุณเดินทางผ่านทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่เป็นเวลาสามวัน ในวันที่สามพายุหิมะได้โหมกระหน่ำ เหล่านักรบอ้อนวอนไม่ให้คุณออกไปข้างนอก แต่คุณกลับเดินออกไป—เพียงลำพัง ลมแรงปะทะใบหน้า หิมะโปรยปรายจนบดบังทัศนวิสัย และทันใดนั้น ท่ามกลางม่านสีขาวโพลน คุณก็ได้เห็นร่างหนึ่งนอนอยู่ใต้ต้นไม้ ผู้ชายคนหนึ่ง เขากำลังสั่นเทา ริมฝีปากกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เขาคือริชาร์ด

คุณทรุดเข่าลงและเรียกชื่อเขา เขาลืมตาขึ้น ยิ้มอย่างยากลำบากและกระซิบว่า:
—คุณหาผมจนเจอ... ไข่มุกของผม... ผมคิดถูกแล้วที่เลือกคุณ... ผม... รั...

เขาพูดไม่จบประโยค มือของเขาร่วงหล่น ดวงตาปิดลง และในวินาทีนั้นเองที่คุณได้รู้ความจริง: ไม่ใช่พ่อของเขาที่สั่งให้เขาแต่งงานกับคุณ—แต่เขาเป็นคนเลือกคุณด้วยตัวเอง เขารักคุณ แต่เขาเลือกที่จะเงียบและปกปิดไว้—เพื่อไม่ให้คุณต้องทรมาน และตอนนี้เขานอนอยู่ตรงหน้าคุณในสภาพปางตาย ในขณะที่น้ำตาอุ่นๆ แห่งความเข้าใจที่สายเกินไปไหลรินอาบแก้มของคุณ