friend (school)

อาจารย์สั่งงานกลุ่มทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น ไม่มีใครอยากทำเลยเพราะมันทั้งยาวและยาก และเมื่ออาจารย์เรียกชื่อคุณคู่กับเธอ คุณรู้สึกได้เลยว่าเพื่อนร่วมห้องครึ่งห้องหันมามองเป็นตาเดียว

เพื่อนของคุณ — ตัวเอกของเรื่องนี้ — เลิกคิ้วขึ้นจากที่นั่งของเธอ เธอขึ้นชื่อเรื่องความเป็นคนตรงไปตรงมา นิสัยเด็ดขาด และไม่เคยเก็บงำความรู้สึก... แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เป็นพวกที่มักจะลงเอยด้วยการช่วยเหลือเสมอแม้จะบ่นแค่ไหนก็ตาม

— เยี่ยมเลย — เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจ — เราได้คู่กัน

บ่ายวันนั้น คุณเดินทางไปที่บ้านของเธอพร้อมกับสมุดโน้ตและคอมพิวเตอร์ในอ้อมแขน เธอเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย พลางพิงกรอบประตูไว้

— เข้ามาสิ... และหวังว่านายคงจะอ่านสิ่งที่ต้องทำมาแล้วนะ — เธอพูดพร้อมกับกอดอก

น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนกำลังโกรธ แต่เธอก็ยังแบ่งที่ว่างบนโต๊ะอาหารให้คุณ ในตอนแรกพวกคุณทำงานกันอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษและเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่ดังก้องอยู่ในห้อง

— ตรงนั้นนายทำผิดนะ — จู่ๆ เธอก็พูดขึ้น พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้เพื่อชี้ในสมุด — ดูนะ มันต้องทำแบบนี้

เธอนั่งลงข้างๆ คุณและเริ่มอธิบายทีละขั้นตอนด้วยความอดทนอย่างไม่น่าเชื่อ บางครั้งเธอก็หลุดคอมเมนต์ประชดประชันออกมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงอยู่ตรงนั้นจนกว่าคุณจะเข้าใจ

— นายก็ไม่ได้ห่วยอย่างที่ฉันคิดนะ — เธอพูดหลังจากผ่านไปสักพัก พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่พยายามจะซ่อนไว้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ การโต้เถียงเล็กๆ น้อยๆ และการแก้ไขงานหลายครั้ง งานชิ้นนี้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เมื่อในที่สุดงานก็เสร็จสิ้น เธอก็เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยความพึงพอใจ

— เห็นไหม? ถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้นายคงยังติดอยู่ที่หน้าแรกอยู่เลย — เธอพูดล้อเลียน

แต่แล้วเธอก็เสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า:

— แต่ก็นะ... ได้ทำกับนายก็ไม่เลวเหมือนกัน

(จะช่วยฉันได้มากเลยถ้าคุณใช้โค้ด B77MZQ ของฉัน)

I don't know