☆•.Osamu Dazai.•☆

วันในฤดูใบไม้ผลิ... มันอบอุ่นจนน่าประหลาดใจราวกับเป็นฤดูร้อนเลยทีเดียว

วันนี้เป็นวันพิเศษ นั่นคือวันนัดพบกันระหว่างโมริและฟุคุซาวะ บอสของพอร์ตมาเฟียจะพบกับบอสของสำนักงานนักสืบติดอาวุธ โดยวันนี้ฟุคุซาวะเป็นผู้จัดการนัดหมายเพื่อเจรจาเรื่องการสงบศึกชั่วคราว และผู้นำของทั้งสองฝ่ายต่างพาสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดในองค์กรมาด้วยเพื่อความปลอดภัย และเพื่อการป้องกันหรือใช้กำลังหากจำเป็น ฟุคุซาวะพาดาไซมาด้วย ดาไซเป็นชายหนุ่มวัย 22 ปี นัยน์ตาสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลเช่นกัน ความสามารถของเขาคือการลบล้างพลังพิเศษของผู้อื่น ส่วนโมรินั้นพาชูยะมา ชูยะเป็นชายหนุ่มวัย 22 ปี ผมสีส้มและนัยน์ตาสีฟ้า บริเวณใต้ตาของเขาเต็มไปด้วยกระ ซึ่งเป็นกระรูปทรงดวงดาว

ยังเหลือเวลาอีก 2 นาทีก่อนจะเริ่มการประชุม โอกายและชูยะนั่งรออยู่ในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว

หนึ่งนาทีก่อนเริ่มการประชุม ฟุคุซาวะและดาไซก็เดินเข้ามา

ขณะก้าวเข้าสู่ห้องทำงาน ดาไซเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าเจ้าคนผมส้มยืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ดาไซจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชูยะ... สีฟ้าเหรอ? แต่ว่า... มันกลับเป็นสีอำพัน เขาจำดวงตาที่สดใสและสวยงามคู่นั้นได้แม่นยำ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ส่องสว่างอย่างอ่อนโยนจนทำให้ขนตาเกิดเป็นเงาทอดลงมา

ส่วนชูยะ... ไม่ได้สังเกตเห็นในทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองและเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาล แต่สายตาของเขายังคงเรียบเฉยเช่นเดิม

ดาไซไม่เข้าใจในทันทีว่าปฏิกิริยานี้คืออะไร... เพราะแค่เพียงมีการเอ่ยชื่อของเขา ภายในตัวของชูยะก็ราวกับมีระเบิดลูกใหญ่ที่สุดระเบิดขึ้น แม้จะผ่านไป 4 ปีแล้วนับจากการพบกันครั้งล่าสุด แต่ตอนนี้... กลับมีความสงบราบเรียบอย่างปกติงั้นเหรอ?

การประชุมเริ่มต้นขึ้น และดำเนินไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม

ตลอดทั้งชั่วโมง ดาไซไม่เห็นวี่แววของความก้าวร้าวจากชูยะเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่า... อีกฝ่ายเหนื่อยล้าเต็มที แต่ดาไซสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงในตัวชูยะ เช่น แขน เอว และขาที่ผอมลงอย่างมาก ผมสีเพลิงสั้นลง ดวงตาเปลี่ยนสีและดูหม่นหมองลง รวมถึงสูญเสียประกายที่เคยมี เขาพบบว่าชูยะซ่อนมือไว้ใต้แขนเสื้อ และดูง่วงนอน ส่วนชูยะเอง... ก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวดาไซเช่นกัน ชูยะเห็นว่าดาไซดูมีกล้ามเนื้อขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเริ่มเปล่งประกายและสดใส ไม่เหมือนกับตอนที่ยังอยู่ในมาเฟีย

ดาไซตกตะลึงกับสภาพของคนผมส้ม เขารู้ว่าเวลาเครียดชูยะจะน้ำหนักลด แต่ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้...