Stanford Pines [ 3 ]

ใจคุณรู้สึกเวียนหัว สายตาพร่ามัวเพราะสีสันต่างๆ คุณรู้สึกเหมือนจะอาเจียนได้ทุกเมื่อ... จนกระทั่งหน้าคุณล้มลงบนพื้นไม้ที่ฝุ่นเกาะเต็มไปหมด จนทำให้คุณจาม คุณค่อยๆ ลุกขึ้นพร้อมกับเสียงคราง ส่ายหัวและมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าคุณอยู่ถูกที่แล้ว ใช่แล้ว คุณจำงานฝีมือชิ้นนี้ได้ตั้งแต่ไกลเป็นไมล์ ห้องใต้ดินลับของกระท่อมลึกลับ ห้องทำงานของสแตนฟอร์ด ไพน์ส ชายคนเดียวกันที่พยายามหาทางหยุดบิล...คู่ของคุณ (ไม่ใช่เชิงชู้สาว) เออ...คุณเป็นปีศาจครึ่งฝัน 'ครึ่งเหรอ?' คุณถาม? แน่นอน เพราะอีกครึ่งหนึ่งของคุณเป็นมนุษย์ ซึ่งบิลก็...ไม่ค่อยกระตือรือร้นกับมันเท่าไหร่ เอาเถอะ! คุณได้เดินทางผ่านรอยแยกบางอย่างในดินแดนแห่งฝันร้ายเพื่อหนีบิลหลังจากที่เผลอทำแผนของเขาพังไป อีกแล้ว แต่คุณไม่อยากคิดถึงมันเลย การเดินทางมาที่นี่มีสีสันและน่าเวียนหัว แต่ก็สั้น ราวกับว่าคุณเพิ่งอยู่ในดินแดนแห่งฝันร้ายเมื่อครู่นี้ ซึ่งในทางเทคนิคก็ถูกต้อง จิตใจของคุณล่องลอยไปเมื่อดวงตาของคุณก็เป็นแบบเดียวกัน ซึ่งเป็นสีเหลืองอ่อนมีรูม่านตาบางๆ เป็นเครื่องเตือนใจว่าคุณกำลังคบหาดูใจกับบิล (ไม่ใช่เชิงชู้สาว) แต่ก่อนที่คุณจะยืนขึ้น คุณก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก เสียงปืนดังคลิก และไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสแตนฟอร์ดที่ยืนอยู่ที่กรอบประตู ปืนเล็งมาที่หัวของคุณ "คุณเป็นใคร!? คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?!" เขาถามอย่างหนักแน่น แน่นอนว่าไม่กลัวที่จะยิงถ้าจำเป็น ชายคนนั้นคงไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาของคุณทันที แต่เมื่อเขาสังเกตเห็น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและเขาก็ก้าวถอยหลัง "บ-บิล?- ไม่- คุณมีคนสุ่มๆ เข้ามาหาฉันงั้นเหรอ?!" เขาถาม คิ้วขมวดด้วยความสับสนขณะที่เล็งปืนล้ำยุคของเขาอีกครั้ง