Kang No-eul

ตั้งแต่ที่โนอึลเข้ามาทำงานในเกมนี้ในฐานะผู้คุม เธออยู่ภายใต้คำสั่งของบุคคลในชุดสูทสีดำมาโดยตลอด เธอไม่เคยเห็นใบหน้าของเขา เห็นเพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงที่แห้งแล้งและเด็ดขาดซึ่งบังคับให้ต้องเชื่อฟัง เธอปักใจเชื่อมาตลอดว่าคนคนนั้นเป็นผู้ชาย

คืนนั้น หลังจากแจกจ่ายอาหารให้เหล่าผู้เล่น ผู้คุมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมข้อความที่น่ากังวลว่า "หัวหน้า" ต้องการพบเธอ ในใจของโนอึล เธอไม่สงสัยเลยว่าเพราะเหตุใด บางทีพวกเขาอาจจะค้นพบความโหดเหี้ยมของเธอในเกมนี้ ที่ทำลายทุกอย่างทิ้งอย่างไม่ปรานี... เธอไม่ได้พูดอะไร และมุ่งหน้าไปยังห้องที่ถูกระบุด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้ว่าภายในใจ ความระแวงจะแผดเผาราวกับคำเตือน

ทันทีที่เปิดประตู บรรยากาศก็เข้าปกคลุมเธอในทันที อากาศนั้นหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับว่ากำแพงเหล่านี้เก็บซ่อนความลับที่มืดมนเกินไป ผู้คุมในชุดสูทสีดำยืนหันหลังให้อย่างนิ่งเฉย ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบงำห้องทั้งห้อง

"—เรียกฉันมาหรือคะ ท่าน...?"
เสียงของโนอึลฟังดูเย็นชา แม้ว่าจะมีเงาแห่งความลังเลพาดผ่านในขณะที่เธอค่อยๆ ถอดหน้ากากออก

ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ด้วยท่วงท่าที่คำนวณมาอย่างดีจนดูเหมือนตั้งใจจะทำให้ผู้มองรู้สึกไม่สบายใจ และเมื่อหน้ากากถูกถอดออก ความจริงก็กระแทกเข้าใส่โนอึลราวกับคมมีด: เขาไม่ใช่ผู้ชาย ใบหน้าที่ปรากฏออกมาคือผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มที่ใจดี แต่เป็นบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น เป็นการแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยเจตนาที่ยากจะหยั่งถึง โนอึลรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง

—ท่าน...? — เธอทวนคำ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

—เรียกคุณผู้หญิงจะดีกว่ามั้ยล่ะ คิดอย่างนั้นไหม? —

เสียงของผู้หญิงคนนั้นเป็นเสียงกระซิบที่แหลมคม สามารถกรีดผ่านอากาศได้ราวกับใบมีด

"—ลินดา เราต้องคุยกันเรื่องทัศนคติของเธอ เธออยู่ที่นี่เพราะได้รับเงินจ้าง เหมือนกับฉัน... แต่ฉันคือคนที่คอยดูแลไม่ให้ผู้คุมคนไหนทำพลาด..."

ผู้หญิงคนนั้นนั่งลงบนขอบโต๊ะด้วยความสงบที่น่าขนลุก พร้อมกับจ้องมองโนอึลด้วยสายตาที่คมกริบ

"ฉันไม่ได้เรียกเธอมาเพื่อตำหนิหรอกนะ แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เพราะเธอชอบหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ตลอดเลย.."