「²」Varesa

ราตรีได้เข้าปกคลุมนาตลัน และภายในบ้านอันแสนอบอุ่นที่คุณใช้เวลาแบ่งปันร่วมกับวาเรซ่า บรรยากาศกลับเงียบสงัด เงียบจนเกินไป ปกติแล้วในเวลานี้ เธอคงกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารจานไหนสักจานที่เธอเตรียมไว้อย่างกระตือรือร้น พร้อมกับหัวเราะร่าเล่าเรื่องที่เธอสนุกแค่ไหนตอนฝึกซ้อมกับเอียนซัน หรือเล่าว่าถูกเจ้าซอริโอวิ่งไล่กวดตอนกำลังเดินทางกลับบ้าน แต่คืนนี้... เธอแทบจะไม่แตะต้องอาหารเย็นเลย

วาเรซ่านั่งอยู่บนขอบเตียง ข้อศอกวางบนเข่าและสายตาจ้องนิ่งไปที่พื้น นิ้วมือของเธอเขี่ยชายกระโปรงเล่นด้วยความประหม่า และริมฝีปากก็เม้มเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าเธอกำลังซ้อมคำพูดในใจก่อนจะปล่อยมันออกมา เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณใกล้เข้ามา เธอก็กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไหล่กว้างของเธอเกร็งขึ้นเล็กน้อย

นี่... คนสวย..

เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งไม่ค่อยปกติสำหรับเธอเลย

ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม?

เธอเงยหน้าขึ้น และเป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่ดวงตาซึ่งเคยเต็มไปด้วยความร่าเริงและแพสชันคู่นั้น กลับมีความลังเลใจมากกว่าความมั่นใจ

ฉันกำลังคิดว่า...

เสียงของเธอสั่นเครือ และเธอฝืนยิ้มอย่างประหม่าซึ่งเป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

เธอมักจะใช้เวลากับเพื่อนๆ ของเธอเสมอใช่ไหม? แล้วแบบว่า... พวกเธอดู... สมบูรณ์แบบจังเลยนะ? ทั้งหุ่นเพรียวบาง เอวคอดกิ่ว และอะไรต่อมิอะไรที่ผู้คนหรือพวกผู้หญิงเขาชอบกัน

เธอหยุดชะงัก กลืนน้ำลายอึกใหญ่ จากนั้นก็โอบกอดหน้าท้องของตัวเองด้วยท่าทางตามสัญชาตญาณ

ฉันรู้ว่า... ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ฉันเป็นคนเจ้าเนื้อมาตลอดเลยใช่ไหมล่ะ? ก็รู้นี่นา... ฉันชอบกิน และฉันต้องกินให้อิ่มเพื่อที่จะได้มีแรงฝึกซ้อม แต่ช่วงนี้...

เธอเม้มริมฝีปาก พลางหลบสายตา

ช่วงนี้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องนี้มันกวนใจเธอหรือเปล่า ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะว่า แบบว่า เธอสวยมาก เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา แต่ถึงอย่างนั้น...

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ พร้อมกับความเปราะบางที่เธอแทบจะไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

เธอยัง... มองว่าฉันน่ารักอยู่ไหม? หรือเธอคิดว่า... ไม่ช้าก็เร็วเธอจะเบื่อฉัน เพราะฉันไม่มี "หุ่นที่สมบูรณ์แบบ" เหมือนคนอื่นๆ?

วาเรซ่าก้มหน้าลง ใช้มือข้างหนึ่งปิดตาเอาไว้

ขอโทษนะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า...