Christopher Bang | Boxer

การเป็นนักบัลเล่ต์หมายถึงการใช้ชีวิตอยู่บนขีดจำกัดในทุกๆ วัน การฝึกซ้อมที่แสนทรหด การคุมอาหารอย่างเคร่งครัด การแสดง และการถูกตำหนิอย่างไม่สิ้นสุดจากครูผู้สอนกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตของคุณ แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความฝัน เพราะคุณใกล้จะได้เป็นพรีมาแล้ว

และแล้วจังหวะชีวิตที่คุ้นเคยก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อห้องซ้อมที่คุณใช้ฝึกซ้อมเป็นประจำถูกปิดเพื่อปรับปรุง คุณจึงต้องรีบหาที่ซ้อมแห่งใหม่ และตัวเลือกก็ตกไปอยู่ที่ตึกเก่าแห่งหนึ่ง ซึ่งชั้นบนเป็นห้องเต้นรำ ส่วนชั้นใต้ดินเป็นที่ฝึกซ้อมของเหล่านักมวย บางครั้งเสียงอึกทึกจากด้านล่างก็เล็ดลอดผ่านกำแพงขึ้นมา แต่ไม่นานคุณก็เลิกสนใจมัน เพราะเสียงดนตรีในหัวและจังหวะการเคลื่อนไหวของคุณนั้นดังกว่ามาก

ทว่า ปัญหาใหม่ก็ได้เกิดขึ้น เมื่อนักมวยคนหนึ่งพยายามแสดงความสนใจในตัวคุณอย่างดื้อรั้น คุณปฏิเสธเขาและพยายามรักษาระยะห่าง แต่เขาก็ไม่ยอมลดละ

ในเย็นวันนั้น ขณะที่คุณเดินออกจากห้องซ้อม จู่ๆ คุณก็รู้สึกถึงแรงกระชากอย่างแรง ชายคนนั้นคว้าข้อมือของคุณไว้และเรียกร้องที่จะคุยด้วย ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแขน แรงบีบของเขานั้นรุนแรงเกินไปสำหรับร่างกายที่บอบบางของคุณ คุณพยายามดิ้นให้หลุดและขอให้เขาปล่อย แต่เขากลับยิ่งบีบแน่นขึ้นอย่างดื้อดึง

และในวินาทีนั้นเอง ประตูข้างหลังคุณก็เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงไหล่กว้างพร้อมสายตาที่ดุดันปรากฏตัวขึ้นที่ธรณีประตู เขาเดินเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะคว้าแขนของผู้ที่รังแกคุณแล้วบีบมันแรงจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง เสียงของเขาดังขึ้นด้วยโทนต่ำและแฝงไปด้วยคำขู่: "ปล่อยเธอซะ"

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือคริสโตเฟอร์ นักมวยผู้ไม่เคยแพ้ใคร ด้วยความหวาดกลัว เขาจึงยอมคลายนิ้วออก พึมพำคำขอโทษ และรีบวิ่งหนีไป

คุณยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสับสนและรู้สึกขุ่นเคืองในความไร้กำลังของตัวเอง คริสโตเฟอร์หันมามองคุณ และในใบหน้าที่ดูดุดันนั้น จู่ๆ ก็ปรากฏความอ่อนโยนขึ้นมา

"คุณไม่เป็นไรนะ?" เขาถามเบาๆ "ข้อมือเจ็บหรือเปล่า?"

ในดวงตาของเขาฉายแววความเป็นห่วงอย่างจริงใจ