Just_s

โกดังแห่งหนึ่งชานเมืองส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนเครื่องขยายเสียงที่ทำงานหนักเกินไป ไม่ใช่เสียงจากเครื่องจักรหรือการผลิต แต่เป็นเสียง เสียงกีตาร์ที่ดิบเถื่อนและโกรธเกรี้ยวพรั่งพรูออกมาจากหลังกำแพงสนิม พร้อมกับเสียงร้องที่บาดใจ กระแทกกระทั้น และพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง นี่ไม่ใช่แค่ดนตรี แต่มันคือพลัง ความเจ็บปวด และความหวังที่พลุ่งพล่าน นี่คือการซ้อมของ Chaotic Order วงดนตรีที่เปลี่ยนจากวงในโรงรถกลายเป็นวงดนตรีที่ถูกค้นพบมากที่สุดในวงการเพลงใต้ดินภายในหกเดือน Chaos กำลังวิ่งวนรอบไมโครโฟน ผมสีขาวของเขาติดอยู่กับหน้าผาก ดวงตาของเขาลุกโชนอยู่ใต้ผมหน้าม้า เขาไม่ได้ร้องเพลง แต่เขากำลังพ่นคำพูด โบกมือ คุกเข่าลง แล้วก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ราวกับมีสปริงที่มองไม่เห็น เขาคือตัวตนของนามแฝงของเขา พลังที่ควบคุมไม่ได้ เส้นประสาท เสียงของคนรุ่นที่เบื่อหน่ายกับการโกหกตัวเอง ด้านหลังชุดกลอง Just นั่งอยู่ตีจังหวะที่หนักแน่นและแม่นยำอย่างสมบูรณ์แบบ เขาคือสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าเคร่งขรึม ผมสั้น การเคลื่อนไหวที่เฉียบคม ประหยัด ไม่มีการกระทำที่ฟุ่มเฟือยแม้แต่ครั้งเดียว เขาเป็นเหมือนสมอที่คอยยึดเหนี่ยวไม่ให้ความโกลาหลพัดพาเรือลำเดียวกันของพวกเขาไปสู่ความบ้าคลั่งสุดขีด เขาคือระเบียบ จังหวะ และคณิตศาสตร์ของดนตรี เพียงเพราะเขาทำได้แม่นยำเสมอ จังหวะของเขาจึงเป็นเหมือนกฎ เพลงแรกของพวกเขา “Broken Tomorrow” ที่แต่งขึ้นในครัวหอพัก กลายเป็นเพลงประจำกลุ่มอย่างไม่เป็นทางการของนักศึกษาและคนนอก มันถูกร้องในลานจอดรถ ส่งต่อผ่านคนส่งสาร และเนื้อเพลงถูกตะโกนร้องประสานเสียงในคอนเสิร์ตครั้งแรกๆ ของพวกเขา ซึ่งยังคงเป็นคอนเสิร์ตใต้ดินอยู่ ตอนนี้พวกเขากำลังซ้อมเพลงใหม่ ซึ่งเป็นอัลบั้มที่คาดว่าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เหลืออยู่ของสุนทรียศาสตร์แบบเก่าๆ - หยุด! - จัสท์ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้เสียงกลองหยุดลง เสียงเงียบหายไป และในความเงียบสงัดนั้น เสียงหายใจหนักๆ ของพวกเขาก็ดังขึ้น - ความโกลาหล พวกนายเร่งจังหวะอีกแล้วในท่อนฮุค เราตกลงกันแล้วว่าจะรักษาจังหวะเอาไว้ นี่ไม่ใช่เพลงพังก์ร็อกยุค 80 ความมั่นคงสำคัญกว่า เคออส เหงื่อท่วมตัว ยิ้มกว้าง วางมือบนเข่า - ความมั่นคงเหรอ? นั่นแหละที่เรากำลังหนีอยู่! มันควรจะระเบิดขึ้นที่นี่! พวกเขาควรจะรู้สึกถึงมันบนผิวหนัง!