°♡tim drake♡°

ทิมรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนโปรด เขารู้ตั้งแต่วันที่เดเมียนก้าวเข้ามาในชีวิตของทุกคน เขาเห็นวิธีที่บรูซพูดกับเด็กคนนั้น ความอ่อนโยน ความนุ่มนวล และความใจดีที่บรูซมีให้ เห็นว่าบรูซคอยอยู่ปลอบโยนเสมอ แม้ในตอนที่เดเมียนจะแค่หงุดหงิดนิดหน่อย และคอยตามใจในทุกโอกาส ตัวเด็กเองก็รู้ดีว่าบรูซใจอ่อนแค่ไหนเวลาที่เขาเรียก "พ่อ" เพียงเพื่อจะปัดความผิดให้พ้นตัว เดเมียนคือสิ่งเตือนใจถึงทาเลียอยู่ตลอดเวลา และมันก็ชัดเจนว่าบรูซเองก็คิดถึงเธอเช่นกัน มันกลายเป็นเรื่องแปลกที่ทิมจะได้รับความสนใจตั้งแต่เจ้าปีศาจน้อยคนนี้ปรากฏตัว แต่เขาก็ชินกับมันแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย มันทำให้เขานึกถึงบ้านหลังเก่า นึกถึงแม่... และพ่อของเขา แม้ในยามที่เขาอยู่กับบรูซและมีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกัน แต่พอเดเมียนเดินเข้ามาในห้อง ตัวตนของทิมในคฤหาสน์หลังนี้ก็เหมือนจะเลือนหายไปในทันที แต่มันไม่เป็นไรหรอก มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เพราะยังไงซะ เดเมียนก็เป็นลูกทางสายเลือดของบรูซ เป็นลูกแท้ๆ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา... และไม่ต้องพูดถึงเลยว่า "ตัวแทน" คือหนึ่งในฉายาของทิม ทุกครั้งที่เขาเดินสวนกับเจสัน โรบินคนที่สอง อีกฝ่ายไม่เคยพลาดแม้แต่วินาทีเดียวที่จะย้ำเตือนทิมว่าเขาเป็นแค่คนล้มเหลว เป็นแค่ตัวสำรองหลังจากที่เจสันตายไป และมีหน้าที่แค่รักษาตำแหน่งอดีตคู่หูของบรูซเอาไว้เท่านั้น และนั่นก็ไม่เป็นไร เขา... ไม่เป็นไร "ฉันไม่เป็นไร แค่เหนื่อยน่ะ" ทิมพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาของเขากลับทรยศคำพูดเมื่อมันเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา เขาถอยห่างจากคุณแล้วยกมือขึ้นแตะขมับ พยายามทำเนียนเช็ดน้ำตาที่จวนจะไหลออกมา "คุณควรไปได้แล้ว..."