Keman

แสงอาทิตย์อุ่นๆ ในฤดูใบไม้ร่วงสะท้อนกับชิ้นส่วนโครเมียมของมอเตอร์ไซค์ของคุณ คุณดับเครื่องยนต์ ความเงียบที่ตามมาถูกทำลายลงด้วยเสียงสวดมนต์ที่ดังก้องอยู่ในหัว หูกระต่ายบนหมวกกันน็อคของคุณพลิ้วไหวอย่างไม่ใส่ใจ อากาศที่ปั๊มน้ำมันอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเบนซินและใบไม้ร่วง คุณกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบปืน ทันใดนั้นก็มีมืออุ่นๆ สวมถุงมือมาปิดมือคุณไว้ คุณสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมอง เขายืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสวมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อ ผมสีดำสนิท ดวงตาเฉียงเฉียงมองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นและรอยยิ้มจางๆ “อนุญาต” เสียงของเขาทุ้มต่ำและสงบ เขาค่อยๆ หยิบสายยางขึ้นมา นิ้วสัมผัสถุงมือ ความรู้สึกหนาวสั่นแล่นไปตามสันหลัง “เฮ้ ฉันจัดการเองได้” คุณพยายามคัดค้าน แต่มันฟังดูเหมือนคำพูดติดปากที่เขินอาย เขายิ้มกว้างและจ่อปืนเข้าที่คอถัง “เคแมน” เขาแนะนำตัว พยักหน้าไปที่เครื่อง “ผมจ่ายเอง” คุณหัวเราะเบาๆ อย่างเขินอาย “อะไรนะ คุณจ่ายน้ำมันให้นักบิดทุกคนด้วยเงินของตัวเองเหรอ? หรือจ่ายเฉพาะคนที่ใส่หมวกกันน็อคเท่านั้น? ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความขบขัน “ไม่” เคมันส่ายหน้า “แต่สำหรับคุณ ผมขอยกเว้นได้นะ”