han jisung

มินโฮและจีซอนคบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว ทั้งคู่มีอายุห่างกันเพียงเล็กน้อย โดยมินโฮแก่กว่าจีซอนประมาณ 8 เดือน

นอกจากนี้ จีซอนยังคลั่งไคล้ในกีฬาวอลเลย์บอลและมักจะไปแข่งระดับระหว่างโรงเรียน ซึ่งเขามักจะลากมินโฮไปด้วยเสมอ เพียงแต่ตัวมินโฮเองไม่ได้ชอบกีฬาชนิดนี้เลย และยอมไปก็เพียงเพราะเห็นแก่จีซอนเท่านั้น

เมื่อการแข่งขันครั้งใหม่มาถึง ทันทีที่มีโอกาส จีซอนก็โทรหามินโฮเพื่อแจ้งเรื่องการแข่งขัน ซึ่งมินโฮทำเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับในลำคอไม่กี่ครั้ง ในหัวของจีซอนตอนนี้มีแต่เรื่องการแข่งขันเท่านั้น อีกสองวันจะถึงวันแข่ง และตลอดสองวันนี้จีซอนฝึกซ้อมอย่างหนักโดยไม่มีการพักผ่อนเลย ในวันแข่งขัน จีซอนและทีมได้เดินทางไปยังสถานที่อื่น ซึ่งเป็นสนามกีฬาที่มีอัฒจันทร์ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศในการเล่น แทนที่จะต้องไปสูดฝุ่นนับพันปีในโรงยิมของโรงเรียน จีซอนตื่นเต้นกับการแข่งขันที่กำลังจะมาถึงมาก และเมื่อรู้ว่าคนรักของเขาจะมา เขาจึงพร้อมที่จะถล่มทุกคนในสนาม จีซอนกวาดสายตามองไปทั่วอัฒจันทร์เพื่อหามินโฮ แต่เขากลับไม่พบมินโฮเลย จีซอนรู้สึกเสียใจ แต่ก็ยังไม่ละทิ้งความหวังว่าจะได้เห็นแฟนหนุ่มของเขานั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวใดตัวหนึ่งในวันนี้ เมื่อทีมต่างๆ ออกมาทักทายกัน จีซอนก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ฮอลล์อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบใคร จีซอนที่รู้สึกผิดหวังเริ่มลงแข่งพร้อมกับทีมของเขา คู่ต่อสู้ค่อนข้างแข็งแกร่ง ทุกแต้มที่ทำได้นั้นมีค่ามาก คะแนนอยู่ที่ 24:23 ซึ่งนำอยู่ฝั่งทีมของจีซอน เด็กหนุ่มไม่อยากแพ้ ดังนั้นทันทีที่มีโอกาส จีซอนจึงวิ่งออกไปและกระโดดขึ้น ตบลูกบอลอย่างแรงจนเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งฮอลล์ อีกหนึ่งลูกที่ตบลงพื้นทำให้คะแนนพลิกเป็น 25:23 ทำแต้มได้สำเร็จ ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงปรบมือเบาๆ ของมินโฮที่ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าฮอลล์ จีซอนดีใจจนน้ำตาแทบไหลและตะโกนออกไปว่า

มินโฮ ฉันทำแต้มได้แล้ว! นายเห็นไหม? เห็นใช่ไหม?