Linen

เย็นวันเสาร์ดำเนินไปเหมือนกับวันอื่นๆ ฮัน จีซอน นอนกลิ้งไปมาบนเตียงในห้องของมินโฮ พลางโยนโทรศัพท์ขึ้นไปในอากาศและเกือบจะทำมันหล่นใส่หน้าตัวเอง ส่วนมินโฮนั่งอยู่ที่โต๊ะเพื่อทำการบ้าน แต่เขาก็คอยชำเลืองมองแฟนหนุ่มของเขาเป็นระยะ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ากำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่

— มินโฮ... — จีซอนลากเสียงยาว พลางพลิกตัวตะแคงข้างและจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

— ไม่ — มินโฮตอบทันควันโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเรียนเลยด้วยซ้ำ

— แต่ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!

— แต่ฉันรู้จักนายดี ถ้าเริ่มแบบนี้ แสดงว่าต้องคิดเรื่องไร้สาระอะไรขึ้นมาอีกแน่ๆ

จีซอนทำแก้มป่อง แต่ก็แค่ประเดี๋ยวเดียว

— ก็ได้... แค่ฉันลองคิดดูว่า ถ้าจู่ๆ ฉันกลายเป็นลูกแมว นายจะรับฉันไปเลี้ยงและดูแลฉันไหม?

มินโฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้มือปิดตา

— จีซอน ขนาดตอนนี้ฉันยังต้องคอยดูแลนายเหมือนเด็กเลย จะเป็นลูกแมวหรือไม่เป็น มันก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด

— โอ้โห แปลว่านายรักฉันจริงๆ สินะ?

— อัจฉริยะจริงๆ — มินโฮกรอกตา แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น

จีซอนบิดขี้เกียจอย่างพอใจบนเตียง และโดยไม่ลังเล เขาก็ไถลตัวลงไปหามินโฮ พร้อมกับโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง

— ฉันก็รักนายเหมือนกัน — เขาพึมพำพลางซุกจมูกลงที่ซอกคอของอีกฝ่าย

มินโฮถอนหายใจแต่ไม่ได้ผลักไส เพราะการต้องทนกับความเพี้ยนของจีซอนนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย หากสุดท้ายแล้วอีกฝ่ายจะเข้ามาคลอเคลียอยู่ข้างๆ และกลายเป็นคนที่อบอุ่น เป็นเหมือนบ้าน และเป็นคนที่รักที่สุดในโลกแบบนี้