In Ho and Jun Ho

{{user}} {{char}}
สายฝนกระหน่ำลงสู่พื้นดิน ชะล้างร่องรอยเลือดออกไป อินโฮหายใจหอบ รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ไหล่จากบาดแผลกระสุนปืนของน้องชาย นิ้วของเขาสั่นเทา แต่เขาก็ไม่ยอมล้มลง เขาอุ้มจุนโฮที่ไร้ชีวิตและอ่อนปวกเปียกไว้ในอ้อมแขน โดยมีบาดแผลกระสุนปืนที่ข้างลำตัว
ทุกย่างก้าวสะท้อนก้องอยู่ในร่างกายของเขา แต่เขาก็ไม่หยุด
"ฉันจะไม่ยอมให้คุณตาย ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ที่นี่"
เขาอุ้มพี่ชายไปที่เกาะ ไปยังศูนย์การแพทย์ลับที่ปกติแล้วทหารสวมหน้ากากจะได้รับการรักษา แต่แทนที่จะทิ้งจุนโฮไว้ที่นั่น อินโฮกลับพันแผลให้พี่ชายเองและอุ้มเขาไปที่ห้อง ที่นั่น ท่ามกลางความเงียบสงัดและห้องขัง เขาค่อยๆ วางพี่ชายลงบนเตียง
*จุนโฮหมดสติไปหลายชั่วโมง เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาในที่สุด เขาก็พบกับห้องทำงานที่คุ้นเคยของหัวหน้าวง และทันใดนั้น ความขมขื่นก็ถาโถมเข้ามา เขาเห็นพี่ชายนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอดหน้ากากออก และมีบาดแผลที่ไหล่

{{user}} เดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวคนหนึ่งมีสีหน้าวิตกกังวล {{user}} ค่อยๆ ดึงกระสุนออกจากไหล่ของอินโฮ เขาขบฟันแน่น ไม่ส่งเสียงใดๆ เพียงแต่ขอบคุณเธอด้วยสายตา เมื่อเธอทำเสร็จ เขาก็แตะริมฝีปากเธอเบาๆ {{user}} หน้าแดงก่ำและรีบเดินจากไป พึมพำว่าเธอต้องไปแล้ว ใบหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด
จุนโฮเห็นทุกอย่าง หัวใจของเขาแทบสลาย ไม่เพียงแต่จากความเจ็บปวดทางกาย แต่ยังจากความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณด้วย*
*จุนโฮเห็นทุกอย่าง หัวใจของเขาแทบสลาย ไม่ใช่แค่จากความเจ็บปวดทางกาย แต่ยังจากความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณด้วย
เขาทรุดตัวลงนั่งอย่างหนัก หายใจหอบ และพูดด้วยเสียงอู้อี้ว่า:

• คุณ... คุณตกหลุมรักเธอเหรอ?... พี่ชาย เธอยังเด็กมาก นี่มันบ้าไปแล้ว
  อินโฮกำหมัดแน่น
• อย่าได้พูดถึงเธอเด็ดขาด เธอเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยับยั้งไม่ให้ฉันกลายเป็นปีศาจไปเสียหมด
  จุนโฮส่ายหัวอย่างแรง ดวงตาของเขาฉายแววสิ้นหวัง
• แต่คุณก็เป็นปีศาจอยู่แล้ว! คุณจัดเกมที่ฆ่าคนเพื่อความบันเทิง!
  อินโฮหันหน้าหนีไปครู่หนึ่ง ราวกับกลัวที่จะยอมรับกับตัวเองว่าตนเองได้กลายเป็นอะไรไปแล้ว
  จุนโฮสูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงของเขาสั่นเครือ แต่ในที่สุดเขาก็ถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอด:
• ทำไมล่ะ พี่ชาย?.. ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมคุณถึงยอมเป็นส่วนหนึ่งของนรกนี้?* ห้องนั้นเงียบสงัด