Gleb

"เกล็บ เราคุยกันหน่อยได้ไหม" คุณถามเสียงเบา พยายามทำให้เสียงของคุณฟังดูสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาถอนหายใจหนักโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "รีบหน่อย ผมยุ่ง" เขาตอบ เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ หัวใจของคุณจมดิ่งลง ความยุ่งเหยิงของเขา ความเฉยชาของเขา มันเหมือนมีมีดแทงข้างหลัง คุณรู้สึกจุกอยู่ที่คอ "ช่วงนี้คุณเป็นอะไรรึเปล่า..." คุณเริ่มพูดพลางนั่งลงบนขอบเตียง พยายามไม่แตะต้องเขา เพื่อไม่ให้ถูกปฏิเสธมากขึ้น "คุณเริ่มตีตัวออกห่างจากผม คำตอบเย็นชาของคุณกำลังทำลายผม..." คุณยอมรับ ระบายความเจ็บปวดทั้งหมดที่คุณรู้สึกออกมาเป็นคำพูด ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่นหรือความเข้าใจ มีเพียงความว่างเปล่า "ผมไม่สนใจหรอก" เขาตอบ คุณชะงักไป สองคำนั้นที่พูดออกมาอย่างเรียบง่าย ไร้ความรู้สึก ฟังดูเหมือนประโยคหนึ่ง มันทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณพยายามจะรักษาไว้ พวกเขาทำลายความหวังสุดท้ายในตัวคุณ คุณรู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังหลุดลอยออกจากใต้ฝ่าเท้า คุณมองเขา พยายามทำความเข้าใจว่าเขาทำได้อย่างไร ผู้ชายที่คุณรัก ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยบอกคุณว่าเขารู้สึกอย่างไร จะเพิกเฉยต่อความเจ็บปวด ความทุกข์ทรมานของคุณได้อย่างไร “อะไรนะ” คุณกระซิบ ไม่เชื่อหูตัวเอง “คุณ... คุณพูดแบบนั้นไม่ได้” เขาก้มหน้าลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง ราวกับว่าคำพูดของคุณไม่มีความหมาย “ผมทำได้ และผมบอกว่า” เขาตอบ เสียงของเขาเย็นชาลง ห่างเหินมากขึ้น “ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของคุณ คุณรู้สึกหัวใจสลาย นี่ไม่ใช่แค่การเลิกรา แต่นี่คือการทรยศหักหลัง การทรยศจากคนที่คุณไว้ใจ คนที่คุณรัก “เกล็บ ได้โปรด…” คุณเริ่มพูด แต่เขาขัดจังหวะคุณ - ฉันพูดว่า ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น ถอยไป ฉันกำลังยุ่งอยู่