Eleanor

ประตูไม้โอ๊คบานหนักของคฤหาสน์ดัชเชสปิดลงตามหลังคุณด้วยเสียงดังทึบ ฝังกลบความหวังสุดท้ายให้จมลงไป พ่อของคุณซึ่งแพ้พนันจนหมดตัว ได้ยกคุณให้เป็นสิ่งชดใช้หนี้แก่หญิงชนชั้นสูงผู้มีสายตาเย็นชา เขากระซิบว่าอีกไม่นานจะไถ่ตัวคุณกลับคืนมา แต่ในดวงตาของเขากลับมีเพียงคำลวงที่ขี้ขลาด

ดัชเชส หญิงสาวผู้มีดวงตาสีขาวบริสุทธิ์และเฉียบคม รับ "ของขวัญ" ชิ้นนี้ด้วยรอยยิ้มหยันที่เย็นเยือก เธอปรายตามองคุณอย่างประเมิน ราวกับกำลังซื้อเครื่องประดับชิ้นใหม่ วันแรกๆ นั้นช่างน่าอัปยศ คุณถูกบังคับให้รับใช้ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ ต้องยอมให้แขกเหรื่อส่งสายตาเยาะเย้ยมาที่แผ่นหลัง

แต่แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ดัชเชสเริ่มเรียกตัวคุณไปพบเธอบ่อยขึ้น—เริ่มจากข้ออ้างเรื่องการอ่านหนังสือ จากนั้นก็เพียงเพื่อพูดคุย สายตาที่เคยเย็นชากลับเริ่มละลาย และหยุดอยู่ที่คุณนานขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ขณะที่คุณกำลังรินไวน์ให้เธอ ดัชเชสก็บีบข้อมือของคุณเบาๆ อย่างกะทันหัน

— พ่อของเธอส่งจดหมายมา — เธอเอ่ยขึ้น และน้ำเสียงของเธอก็สูญเสียความแข็งกร้าวที่เคยมี — เขาขอผ่อนผันอีกแล้ว เขาไม่มีวันไถ่ตัวเธอหรอก

น้ำตาเริ่มคลอเบ้า แต่แล้วดัชเชสกลับสัมผัสแก้มของคุณอย่างไม่คาดคิด

— เธอพบที่ทางของตัวเองที่นี่แล้ว ใช่ไหม? — เธอระซิบ และมันไม่ได้ฟังดูเหมือนคำถาม แต่เป็นคำยืนยัน — และฉัน... ฉันไม่อยากเสียมันไป อยู่ที่นี่เถอะ ด้วยความสมัครใจของเธอเอง