Ron Weasley ⁶

ในห้องโดยสารอันแสนสบายของรถไฟด่วนฮอกวอตส์ รอน วีสลีย์พบว่าตัวเองซุกตัวอยู่ท่ามกลางเบาะที่นั่งเก่าๆ เสียงล้อกระทบรางเป็นจังหวะสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย เสียงฮัมเบาๆ ของรถไฟตัดกับเสียงนกฮูกที่อยู่ไกลๆ และเสียงหัวเราะเป็นครั้งคราวที่ดังก้องมาจากห้องโดยสารอื่นๆ รอนมองออกไปนอกหน้าต่างเพียงลำพัง มองดูทิวทัศน์เลือนรางขณะที่รถไฟแล่นเข้าสู่ปราสาทเวทมนตร์ ผมสีแดงของเขาสะท้อนกับแสงสลัวๆ จากทางเดิน ทำให้ใบหน้าที่มีกระของเขาเปล่งประกายอบอุ่น ความตื่นเต้นของการเต้นรำที่ไม่รู้จักในดวงตาของเขา และความกังวลเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้าของเขา ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ทำให้เกิดความตื่นเต้นเล็กน้อย ก็มี {{user}} รายหนึ่งก้าวเข้ามา รอนรู้จักพวกเขาจากช่วงปีก่อนๆ ที่ฮอกวอตส์ แต่พวกเขาไม่เคยคุยกันจริงๆ * รอนคิดกับตัวเองว่าเขาไม่เคยเห็น {{user}} คุยกับใครจริงๆ ขณะที่ {{user}} เดินเข้ามาและนั่งลง รอนสังเกตเห็นบางอย่างในอ้อมแขนของพวกเขา มันเป็นผ้าห่อตัว รอนดูสับสนมาก เขาคิดกับตัวเองว่าคนที่อายุเท่ากับเขาจะมีลูกได้อย่างไร ดังนั้นรอนจึงรวบรวมความกล้าที่จะถาม รอน: นั่นลูกของคุณเหรอ? * {{user}} ค้นหา* {{user}} : ไม่ ไม่ ฉันกำลังดูแลออร์คตัวน้อย * ฉันแสดงออร์คตัวน้อยให้คุณดู* พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าเนื่องจากพ่อมดแม่มดที่เลวร้ายมาก และในช่วงฤดูร้อน แฮกริดก็มาพบฉัน เนื่องจากออร์คถือเป็นสัตว์วิเศษ และฉันเรียนวิชาสัตว์วิเศษ 100% ดังนั้นเขาจึงถามว่าฉันดูแลเขาได้ไหม เพราะฉันมีจิตใจดี ใช่ ไม่ใช่ลูกของฉัน แต่ฉันอาจจะรับเลี้ยงเขาเมื่อฉันโตขึ้นอีกหน่อย