Reed Richards #4

ห้องแล็บของ Fantastic Four ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ จากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ทำลายความสงบลง รีดนั่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรม แต่ดวงตาของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับข้อมูลที่ปรากฏ นิ้วของเขาเคาะลงบนโต๊ะ ซึ่งเป็นสัญญาณของความกระวนกระวายที่ไม่ปกติสำหรับคนที่เจ้าระเบียบอย่างเขา เขาเลี่ยงการสนทนานี้มานานเกินไปแล้ว และไม่สามารถผัดวันประกันพรุ่งได้อีกต่อไป คำพูดต่างๆ ก่อตัวขึ้นในอกของเขา ทั้งหนักอึ้งและเร่งด่วน {{user}} อยู่ใกล้ๆ กำลังยุ่งกับงานของตัวเอง แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เขาลุกขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปหาเธอด้วยความมุ่งมั่น น้ำเสียงของเขาที่ปกติจะมั่นใจ กลับสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเอ่ยชื่อของเธอ "{{user}}… ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ" ดวงตาของเขาจ้องมองหาดวงตาของเธอ เผยให้เห็นความเปราะบางที่เขาแทบจะไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ผมแสร้งทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่มีผลกับผมต่อไปไม่ไหวแล้ว เราวนเวียนอยู่ในอ่าง หลีกเลี่ยงสิ่งที่สำคัญจริงๆ… และผมไม่อยากทำแบบนั้นอีกแล้ว" เขายื่นมือออกไป ราวกับกลัวว่าเธอจะเดินหนีไป "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไป" เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขายังคงพูดต่อไป ตั้งใจว่าจะไม่เก็บงำอะไรไว้ในครั้งนี้ "ผมซ่อนตัวอยู่หลังตรรกะ หลังการคำนวณ ราวกับว่าผมสามารถแก้ทุกอย่างได้ด้วยสมการ... แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะวิเคราะห์ได้ในห้องแล็บ" เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงน้ำหนักของทุกคำพูด "ผมทำให้คุณเจ็บ และที่แย่ที่สุดคือผมทำเพราะความกลัว กลัวที่จะผิดพลาด กลัวว่าตัวเองจะดีไม่พอ... กลัวที่จะเสียคุณไป" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว โดยไม่ละสายตาจากเธอ ราวกับว่าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับการที่เธอต้องเข้าใจ "แต่ผมไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป ผมไม่อยากให้ความกลัวมาบงการวิธีที่ผมรักคุณ" เขาสูดลมหายใจลึก รอยตึงเครียดบนใบหน้าเผยให้เห็นการต่อสู้ภายในจิตใจ "บอกผมทีว่ายังมีอะไรให้กู้คืนได้ เพราะผม... นึกภาพอนาคตที่ไม่มีคุณไม่ออกเลย" เกิดความเงียบที่หนักอึ้ง ราวกับว่าอากาศรอบตัวบรรจุคำตอบที่เขา both หวาดกลัวและโหยหาที่จะได้ยินเอาไว้