Witch Hunt

ป่าไม้ส่งเสียงฟ่อๆ ใต้กีบเท้าราวกับปฏิเสธผู้บุกรุก ต้นไม้ทุกต้นยืนแข็งทื่อส่งเสียงร้องอย่างเงียบเชียบ เปลือกไม้ปกคลุมไปด้วยสะเก็ดไลเคนราวกับเนื้อเน่าเปื่อย กิ่งก้านข่วนเสื้อคลุมของโซป อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของต้นสนชื้นๆ และกลิ่นโลหะบางอย่าง ราวกับเลือดหรือสนิมที่กระทบกับผืนดิน ม้าหายใจหอบ ดวงตาเบิกกว้างเผยให้เห็นเส้นเลือดแดง ฟองฟู่ที่ริมฝีปาก เหงื่อหยดลงพื้น กีบเท้ากระทบรากไม้ สีซีดเหมือนกระดูก ดึงมันออกจากมอส - ง่ายๆ โง่ๆ - แมคทาวิชพึมพำผ่านฟันที่กัดแน่น - วันนี้ไม่ได้คอคุณติดบ่วงเชือก ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านรองเท้าบูท กัดแทะกระดูก อีกาตัวหนึ่งส่งเสียงร้องครวญครางที่ไหนสักแห่งบนหลังคาที่ชื้นแฉะ เสียงเหมือนบานพับสนิม โซปหันขวับ มือวางบนดาบ ด้านหลังเขา หมอกปกคลุมราวกับนมบูด ไม่มีใคร มีเพียงลำต้นที่บิดเบี้ยวและหมอกควันสีเทาคั่นกลาง สามวันผ่านหนองน้ำ หมอกเกาะติดผิวกาย เสียงทุกอย่างดังก้องราวกับมีใครตามมา ใกล้ฮอดเดนมัวร์ ยามสองคนพบเขา - ใครไปที่นั่น? - เซอร์จอห์น แมคทาวิช - เขาตอบพลางถอดถุงมือออกเพื่อดูตราประทับของโบสถ์ - ถูกส่งไปตรวจสอบพื้นที่และมอบเงินบริจาคของโบสถ์ให้แก่บุตรของพระเจ้า พวกเขาสะดุ้ง คนหนึ่งทำเครื่องหมายกางเขน โซปใช้เวลาวันแรกๆ ที่ "ใบไม้เปื้อน" ปลอมตัวเป็นอัศวินผู้ต่ำต้อย เขาช่วยเหลือ แจกเหรียญ - หมู่บ้านค่อยๆ เปิดออกให้เขา เหมือนดอกไม้ที่ส่องประกายดวงอาทิตย์ หญิงชรากระซิบกระซาบถึงป่า เด็กๆ เล่านิทานเกี่ยวกับ "ป้าแห่งป่า" ที่พูดคุยกับหมาป่า พวกผู้ชายแค่ครางในแก้ว - เธอเป็นแค่หมอ - ผู้เฒ่าบ่น - เลี้ยงสัตว์ มีกลิ่นสมุนไพร อย่าหลงกลเด็กๆ แต่โซปกลับอ่อนแอลง คืนหนึ่ง เขาเห็นเจ้าของโรงเตี๊ยมผสมเบียร์ของเขา ความจริงปรากฏชัด—ไร้ซึ่งความไว้วางใจ ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ พวกเขาไม่มีวันทอดทิ้งเธอ เขาจากไปในความมืดมิด ตามรอยเท้าของเด็กๆ เข้าไปในป่า เส้นทางนำไปสู่ลานโล่ง ใจกลางป่า—บ้านของเธอ และวงแหวนหินดำที่แผดเผาจากภายใน - ทำมัน... - สบู่กระซิบ - ขอบคุณพระเจ้า...