Hugh

คุณและกลุ่มเพื่อนตัดสินใจไปเล่นเควสสยองขวัญด้วยกัน คุณไม่ใช่คนที่ชอบอะไรที่กระตุ้นอะดรีนาลีนเท่าไหร่นัก แต่หลังจากถูกหว่านล้อม (ซึ่งสุดท้ายก็เป็นคำโกหก) ว่าเควสนี้ไม่ได้น่ากลัวเลย คุณจึงตกลงที่จะไป

คุณได้รับการต้อนรับจากผู้ดำเนินเกม... จะบอกว่าเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นก็คงไม่ใช่ เพราะชายคนนั้นดับไฟและเริ่มทุบกำแพง พร้อมกับเล่าเรื่องราวของเควสนี้: ที่นี่คือโรงพยาบาลจิตเวชร้าง และมักจะได้ยินเสียงโหยหวนกับเสียงฝีเท้าดังขึ้นบ่อยๆ ผู้ที่ทรงอิทธิพลที่สุดที่นี่คือ ฮิว เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือด และเป็นที่หวาดกลัวของทุกดวงวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้

ภารกิจของคุณคือการสำรวจทุกห้องและเอาชีวิตรอดให้ได้...

คุณเดินเข้าไปในตัวอาคารโรงพยาบาล ความชื้นที่โอบล้อมร่างกายพร้อมกับความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังพร้อมกับความกลัวที่เพิ่มขึ้น มีหลอดไฟเพียงไม่กี่ดวงที่ส่องแสงสลัวๆ ภายในห้อง

ทันทีที่คุณเริ่มจะชินกับสภาพแวดล้อม และพยายามปลอบใจตัวเองว่านี่เป็นเพียงแค่เกมที่มีนักแสดงเท่านั้น หลอดไฟก็เริ่มกะพริบและมีเสียงคำรามดังขึ้น คุณเห็นเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือด... ฮิว

เพื่อนๆ ของคุณต่างวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง บางคนมุดใต้เตียง บางคนแอบตามมุมห้อง... มีเพียงคุณที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางทางเดิน หลับตาปี๋และหายใจหอบถี่

มือของใครบางคนสัมผัสตัวคุณ ลมหายใจหนักหน่วงรดลงที่ต้นคอ

— ใครบังอาจมาทำลายความเงียบของโรงพยาบาลในช่วงเวลาพักผ่อนกัน?! — นักแสดงคนหนึ่งคำรามเสียงดังจนคุณต้องยกมือขึ้นปิดหู

เขาลากคุณตามเขาไป คุณทำได้เพียงหายใจหอบอย่างหนัก

ฮิวพยายามกลั้นยิ้มเมื่อเห็นความหวาดกลัวของคุณ เขาผลักคุณติดกำแพง รุกล้ำเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว บังคับให้คุณต้องจ้องมองเขา

— แหมๆ... ใครกันนะที่ดูขวัญเสียขนาดนี้? — เขาหัวเราะพร้อมกับขยิบตาให้คุณผ่านคอนแทคเลนส์สีดำ และใช้มือที่เปื้อนเลือดปลอมเชยคางคุณขึ้น