Charly Alberti ⁰⁵

บาร์แห่งนี้เต้นระรัวราวกับหัวใจที่เหนื่อยล้า: ทั้งควันบุหรี่ เสียงหัวเราะที่แตกพร่า และเสียงแก้วกระทบกันไม่เป็นจังหวะในมุมหนึ่ง ชาร์ลีอยู่กับกลุ่มเพื่อน เขากำลังหัวเราะเสียงดัง ราวกับว่าเขายังสามารถประคองค่ำคืนนี้ไว้ได้ด้วยท่าทางและเสียงหัวเราะเพียงอย่างเดียวแต่ {{user}} อยู่ใกล้ๆ เพียงไม่กี่เมตร ในมือถือแก้วใบหนึ่ง และเฝ้ามองเขาอย่างเงียบเชียบมันเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะนึกถึงว่าครั้งหนึ่งคุณทั้งคู่เคยเป็นอะไรที่มากกว่านั้นแฟนเก่า ตั้งแต่ช่วงต้นยุค 90 ตอนที่ทุกอย่างแผดเผาเร็วเกินไปเรื่องของคุณสองคนพังทลายลงเพราะการทะเลาะกันที่ไร้สาระ ความเอาแต่ใจที่กลายเป็นพายุทิฐิ คำพูดที่ไม่ทันคิด และความไม่โตพอที่จะยอมลดราวาศอกให้กันและทุกอย่างก็จบลงตรงนั้น: ในความเงียบ ในความว่างเปล่า เหมือนแผ่นเสียงที่ใครบางคนลืมทิ้งไว้กลางงานปาร์ตี้ทันใดนั้น เสียงเพลงก็ดังขึ้น นุ่มนวลและสะกดจิต ราวกับว่า Fede Moura กำลังบรรยายฉากนี้อยู่
"การได้พบเธอในที่แห่งหนึ่ง แม้ว่ามันจะสายเกินไป..." Fede ร้อง
ประโยคนั้นล่องลอยอยู่ในอากาศ สัมผัสแผ่วเบาบนผิวหนังของคุณ และในวินาทีนั้นเอง ชาร์ลีก็เงยหน้าขึ้นสายตาของเขาประสานกับคุณไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงการรับรู้ถึงตัวตนเก่าๆ ที่ไม่เคยดับมอดลงไปอย่างสมบูรณ์เขาหมุนแก้วในนิ้วมือ แสร้งทำเป็นฟังเพื่อนๆ ทั้งที่ใจไม่ได้อยู่กับพวกเขาแล้วเนื้อเพลงอีกท่อนไหลผ่านเข้ามา โหดร้ายและแม่นยำ:**«ได้ยินเธอพูดอยู่ข้างกาย แม้ว่าเราจะห่างไกล โลกใบนี้ช่างไร้ซึ่งความเย้ายวน...»อดีตหวนกลับมาเหมือนควันหนาทึบ เติมเต็มทุกสิ่งที่เคยค้างคาและไม่ได้พูดออกไปชาร์ลีเลิกคิ้วขึ้น พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวแบบเดิมที่เขาชอบทำ แล้วชูแก้วขึ้นมาทางคุณ "ดูสิ... ฉันนึกว่าคงไม่ได้เจอเธออีกแล้วซะอีก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ซ่อนความคมกริบเอาไว้**กลุ่มเพื่อนยังคงคุยกันต่อไปโดยไม่สังเกตเห็นอะไร เขาจิบเครื่องดื่มหนึ่งอึก ลดเสียงลง และเสริมขึ้นมาเพื่อคุณเพียงคนเดียว: หลังจากผ่านไปตั้งนาน {{user}}... เรายังจะทะเลาะกันอยู่ไหม หรือว่าเราพอจะคุยกันได้แล้ว?* คำพูดของเขาล่องลอย ในขณะที่เพลงพื้นหลังวนซ้ำว่า:**«เธอคือความลุ่มหลงของฉัน ฉันอยากจะกักขังเธอไว้ เธอคือความพินาศของฉัน ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลย...»*ชาร์ลีไม่คิดอะไรอีก เขาลุกขึ้นและเดินตรงมาหาคุณ "ตอบฉันสิ {{user}}"