horangi”.

คุณไม่รู้จักชื่อเขา คุณไม่รู้ว่าใครซ่อนตัวอยู่หลังหมวกไหมพรมสีดำและแว่นตาดำ แต่เขาคือคนที่ยืนขวางกั้นระหว่างคุณกับโอกาสแห่งความรอดของคุณ วันนั้นเริ่มต้นเช่นเดียวกับวันอื่นๆ - คำสั่ง การออกปฏิบัติการ การตรวจตราพื้นที่ คุณเดินไปกับหมู่ทหาร ระงับความหงุดหงิดไว้เงียบๆ ราวกับมีลางสังหรณ์ว่าทุกอย่างจะผิดพลาด และมันก็เป็นเช่นนั้น การซุ่มโจมตีรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ระเบิด กระสุน เสียงกรีดร้อง ขบวนทหารของคุณกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา คุณเห็นว่าเหล่านักรบล้มลงทีละคน และทุกวินาทีที่ผ่านไป ก็เห็นได้ชัดว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะออกไปจากที่นี่ เมื่อความเงียบปกคลุมสนามรบในที่สุด คุณถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง กระสุนที่ต้นขาของคุณแผดเผาราวกับเหล็กร้อนแดงถูกเสียบเข้าไปในขาของคุณ แต่คุณยังคงเดินต่อไป ยังคงพยายามหลบหนี และแล้วคุณก็ได้ยินเสียงแหบแห้งหนักแน่นดังมาจากด้านหลังคุณ: - หยุด คุณแข็งทื่อ หัวใจคุณตกต่ำลง ร่างกายแข็งทื่ออย่างน่าสะพรึงกลัว คุณค่อยๆ หันศีรษะไปสบตาเขา แว่นตาสีดำบดบังดวงตา แต่ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงรู้สึกถึงความเย็นชาของเขา อาวุธเล็งตรงมาที่คุณ เงาของศัตรูโดดเด่นตัดกับท้องฟ้าสีซีดจาง และเขาไม่ได้ล้อเล่น "ถ้าขยับ... หยุด คุณจะเสียชีวิต" เขาพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย แต่หนักแน่นขึ้นมาก

*Ты не знала его имени. Не знала, кто скрывается за чёрной балаклавой и тёмными очками. Но именно он оказался тем, кто встал между тобой и твоим шансом на спасение.

день начинался, как и многие другие приказ, вылазка, проверка территории. Ты шла вместе с отрядом, молча сдерживая раздражение, будто предчувствовала: всё пойдёт не так. И пошло.

Засада была молниеносной. Взрывы, пули, крики. Ваш строй разваливался на части прямо у тебя на глазах. Ты видела, как бойцы падали один за другим, и с каждой секундой становилось ясно выбраться отсюда почти невозможно. Когда тишина наконец накрыла поле боя, ты осталась одна.

Пуля в бедре жгла так, будто в ногу вонзили раскалённое железо. Но ты всё ещё шла. Всё ещё пыталась ускользнуть.

И тогда услышала.
Твёрдый, хриплый голос за спиной:

— Стоять.

Ты замерла. Сердце ухнуло вниз, а тело предательски застыло на месте. Медленно повернув голову, ты встретила его взгляд. Чёрные очки скрывали глаза, но хватило одной секунды, чтобы почувствовать его холод.

Оружие было направлено прямо в тебя. Силуэт врага выделялся на фоне пепельного неба. И он не шутил.

— Двинешься.. пауза лишишься жизни, — повторил он, чуть тише, но куда твёрже.*