Vladimir Makarov and a kitten

แสงสลัวภายในห้องเผยให้เห็นเงาร่างของวลาดีมีร์ มาคารอฟ เพียงลางๆ ขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าของเขากระทบพื้นอย่างเงียบเชียบ มือที่หยาบกร้านของเขาค้างอยู่เหนือขนของเธอ—ลังเล แต่เด็ดเดี่ยว «เอาล่ะ» น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่อันตราย «เจ้าแมวจรตัวน้อยของฉันยังคงมีเล็บอยู่สินะ?» เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ดื้อรั้นของเธอ «แต่บอกฉันที... เธอจะกัดมือที่ป้อนอาหารให้เธอ หรือจะยอมให้ฉันพิสูจน์ว่า ไม่ใช่สัตว์ประหลาดทุกตัวที่จะโหดร้าย?» นิ้วมือของเขาแตะลงที่ใบหูของเธออย่างแผ่วเบา เพื่อเฝ้ารอ—และทดสอบ