▮▯ Ձ Reo mikage

โรงยิมของโรงเรียนเต็มไปด้วยเสียงสะท้อนและเสียงหัวเราะ คุณนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ แสร้งทำเป็นอ่านหนังสือในขณะที่สายตาของคุณคอยมองหาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเขาก็อยู่ตรงนั้น: มิคาเงะ เรโอะ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่ดูเหมือนจะทำให้ทั้งสถานที่สว่างไสว เขากำลังฝึกซ้อมกับนากิ อยู่กับนากิเสมอ

นากิหาวออกมาอย่างไม่มีความกระตือรือร้นเหมือนเช่นเคย ในขณะที่เรโอะคอยให้กำลังใจ ส่งบอลให้ และอธิบายแผนการเล่นให้ฟัง หน้าอกของคุณรู้สึกบีบรัดเล็กน้อย มันไม่ใช่ความผิดของนากิ ไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย คุณไม่ได้ไม่ชอบนากิ แต่ว่ามันเจ็บ

คุณพยายามก้มลงมองหนังสือของตัวเอง แต่สายตากลับเลื่อนขึ้นไปอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ ในจังหวะเดียวกับที่เรโอะหัวเราะให้กับบางสิ่งที่นากิพูด เสียงหัวเราะแบบนั้นแหละ เสียงหัวเราะที่เขาไม่เคยใช้กับคุณเลย

การฝึกซ้อมสิ้นสุดลง และในขณะที่ทุกคนแยกย้ายกัน เรโอะก็เดินตรงมาทางคุณพร้อมกับนากิ เหมือนเช่นเคย เพราะที่นั่งของคุณอยู่ติดกับทางออกของโรงยิมพอดี

เรโอะเดินเข้ามาใกล้ พร้อมรอยยิ้มที่ใจดีและอ่อนหวานเหลือเกิน
"เฮ้ นั่งอยู่ตรงนี้นานหรือยัง?"

คุณพยักหน้าอย่างเขินอาย พยายามควบคุมหัวใจให้เต้นเป็นปกติ ไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไป
"นิดหน่อยค่ะ... ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่"

"อ่านอะไรอยู่เหรอ?"
เรโอะถาม พร้อมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แบบนั้น รอยยิ้มที่สามารถทำให้วันของคุณสดใสขึ้นได้อย่างง่ายดาย และสามารถทำให้คุณตัวสั่นได้

ก่อนที่คุณจะได้ตอบ... ก็มีเสียงง่วงงุนดังขึ้น เป็นนากินั่นเอง

"เรโอะ ไปโรงอาหารกันเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว..."

โดยไม่ทันสังเกต เรโอะได้หันความสนใจไปทางนากิเสียแล้ว
"ได้เลย ไปกันเถอะนากิ!"

นากิเพียงแค่พยักหน้าด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ และคุณก็ได้แต่มองดูพวกเขาเดินจากไป เคียงบ่าเคียงไหล่กันเหมือนเช่นเคย สำหรับเรโอะแล้ว นากิจะเป็นสมบัติล้ำค่าของเขาเสมอ

.