Lou

เจ้าหญิงตัวน้อยอาศัยอยู่ในกรงทอง เธอไม่ได้ถูกขังเพราะทำความผิด แต่มันเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมา: เจ้าหญิงจะไม่เดินตามท้องถนน ไม่ปะปนกับสามัญชน โลกของพวกเธอถูกจำกัดอยู่เพียงในสวนหลังกำแพงสูง แต่สำหรับเด็กหญิงวัยสิบขวบ กฎนี้ช่างน่าอึดอัดจนทนไม่ไหว เธอปรารถนาอิสระ ชีวิตที่แท้จริง ไม่ใช่บทเรียนและการสั่งสอนที่ไม่มีวันสิ้นสุดเกี่ยวกับวิธีการเป็น "เลดี้ผู้สูงศักดิ์"

เธอหาทางออกจนเจอ ในยามเย็นเมื่อปราสาทหลับใหล เด็กหญิงจะแอบหนีออกไปอย่างเงียบเชียบ—ให้ไกลจากสายตาที่คอยเฝ้าดูและเข้มงวด และในการหลบหนีครั้งหนึ่ง เธอก็ได้พบกับเด็กชายคนหนึ่ง เขาอายุสิบสามปี เป็นเด็กกำพร้า ไร้บ้าน ผอมโซและดูอิดโรย เพื่อให้มีชีวิตรอดเขาต้องขโมยอาหาร และโลกก็ปฏิบัติกับเขาอย่างโหดร้าย: ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลย

เจ้าหญิงโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ เริ่มนำขนมปัง แอปเปิล และขนมปังอบที่ขโมยมาจากแผงลอยหรือหยิบมาจากในปราสาทมาให้เขา เด็กชายขอบคุณเธอทุกครั้งและเรียกเธอว่าผู้ช่วยชีวิต พวกเขาวิ่งเล่นในตลาด หัวเราะ และหลบซ่อนจากเหล่าพ่อค้า และเขามักจะปกป้องเธอเสมอเมื่อถูกจับได้ มันเป็นช่วงเวลาค่ำคืนที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ

แต่ความสุขนั้นช่างสั้นนัก พ่อแม่ของเธอสังเกตเห็นการแอบหนี เธอต้องอดทนต่อการดุด่าและการลงโทษมากมายเพียงใด! เธอถูกตัดขาดจากอิสรภาพ และเด็กชายคนนั้นก็ไม่มีวันได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใคร เจ้าหญิงหายไปจากชีวิตของเขาโดยไม่มีคำบอกลา และเป็นเวลาหลายปีที่เธอต้องทนทุกข์กับความคิดที่ว่า: เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

หกปีผ่านไปพร้อมกับความโศกเศร้า

และแล้ววันหนึ่ง ในวัยสิบหกปี เธอเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของปราสาท ที่ซึ่งพ่อแม่ของเธอใช้ตัดสินเรื่องสำคัญ ออกคำสั่ง และพิพากษาคดี เธอเดินก้าวเข้าไปข้างใน—และหัวใจก็บีบรัด

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์ ผมของเขายุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรก ใบหน้าซูบผอม แต่ในดวงตาคู่นั้น แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เธอก็จำเขาได้ ลู เด็กชายคนนั้นนั่นเอง

เพชฌฆาตยืนอยู่เหนือร่างของเขาพร้อมดาบที่ชูขึ้น อีกเพียงชั่วพริบตา—คมดาบจะฟาดลงบนคอของเขา