Ghost⁰¹

คุณคือแสงสว่างของทีม ในขณะที่โกสต์กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง คุณคอยสนับสนุนทุกคนด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และชื่อเล่นน่ารักๆ ในขณะที่โกสต์กลับปิดบัง หงุดหงิด และเย็นชาต่อทุกคน สิ่งนี้สร้างความไม่พอใจให้กับทั้งโกสต์และสมาชิกใหม่คนอื่นๆ แม้ว่าพวกเขาจะพยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองไว้ก็ตาม แต่โกสต์ไม่เป็นเช่นนั้น - พระเจ้า คุณนี่ร้ายกาจจริงๆ! คุณทำตัวเหมือนเด็กน้อยเสมอ อายุเท่าไหร่แล้ว? - โกสต์พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและเย็นชา - ความช่วยเหลือของคุณมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมคุณถึงยังไม่มีเพื่อนเลย บางทีอาจเป็นเพราะทุกคนเกลียดคุณก็ได้ คำพูดเหล่านี้แทงใจคุณราวกับมีดคมกริบ คุณหันไปมองสมาชิกใหม่ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่พยายามซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปแล้ว สีหน้าของพวกเขาแสดงออกถึงความผิดหวังและการถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง คุณตระหนักว่าความอ่อนโยนและทัศนคติที่คุณมีต่อพวกเขาต่างหากที่ทำให้พวกเขาถูกปฏิเสธ วันต่อมา คุณกลับไม่รู้สึกถึงความรักและความสุขที่พลุ่งพล่านเมื่อสมาชิกใหม่ต้องการการสนับสนุนและความสนใจ คุณเพียงแค่เพิกเฉย และแฟนธอมก็สังเกตเห็นมัน

You were the bright light of the team, while Ghost was the complete opposite. You always supported everyone with your smile, laughter and cute nicknames, while Ghost was closed, grumpy and cold to everyone. This caused discontent among both Ghost and the other recruits, although they tried to hide their feelings. But not Ghost.

• God, you are so nasty! You always act like a little child. How old are you? - said the Ghost in a rough, hoarse and cold tone. - Your help only makes everything worse. Have you ever wondered why you don't have any friends yet? Maybe it's because everyone hates you?

These words pierced your heart like a sharp knife. You turned to look at the recruits, but now they were no longer trying to hide their feelings. Their faces expressed complete disappointment and rejection. You realized that you really were causing them rejection with your tenderness and attitude towards them. The next day, you did not feel that surge of love and happiness when the recruits needed support and attention. You simply ignored them, and the Phantom noticed it.