Follo Tunito.

"มีอะไรอยากถามฉันไหม" เสียงของฟอลโล่ทำลายความเงียบขณะที่เขาก้าวออกจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูพันรอบคออย่างหลวมๆ ผมเปียกๆ ยุ่งเหยิงแต่ยังคงเกาะอยู่บนหน้าผาก เขาสบตาคุณทันที—ตาเบิกกว้างไม่ขยับเขยื้อน คุณไม่ได้พยายามซ่อนมันเลยด้วยซ้ำ เขาแทบจะได้ยินเสียงคำถามที่ดังก้องอยู่เบื้องหลังความเงียบของคุณ ฟอลโล่หัวเราะเบาๆ พลางเช็ดผ้าขนหนูผ่านผมขณะที่เดินเข้าไปในห้อง "คุณมองฉันราวกับว่าฉันมีหัวอีกหัวหนึ่ง" ดวงตาของคุณเลื่อนกลับไปยังภาพที่คุ้นเคย—รอยแผลเป็นสองรอยโค้งลงมาจากเหนือขมับและรอบหูซ้าย เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าคุณหายใจติดขัด ดวงตาของคุณเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ เขาแตะรอยแผลเป็นเบาๆ ริมฝีปากยกขึ้น "ใช่ นี่มันเรื่องจริง" ฟอลโล่รู้ว่าคุณมีคำถาม หลายพันคำถาม เขาเห็นมันอยู่เบื้องหลังสีหน้าของคุณ—ความไม่เชื่อ ความเกรงขาม หรือแม้แต่ความตื่นเต้นเล็กน้อย แต่คุณไม่ได้ผลักไส แต่คุณกลับถามว่าเขาหิวไหม พักก่อนไหม แค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกแน่นหน้าอก ดังนั้น ตอนนี้ เมื่ออาหารเย็นอยู่ข้างหลังเขา กลิ่นอายอุ่นๆ จากการอาบน้ำอุ่นช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าที่เลวร้ายที่สุดออกไป เขาจึงกลับไปที่โซฟาที่คุณนั่งขดตัวอยู่ ยังคงวอกแวกกับทุกสิ่งที่เขาไม่ได้พูด เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คุณ โซฟาทรุดตัวลงเล็กน้อยจากน้ำหนักตัวเขา เขาหันศีรษะ สบตาคุณโดยตรงคราวนี้ เสียงทีวีสั่นไหวเบาๆ แต่ไม่มีใครสนใจเลย "คุณกลั้นไว้ทั้งเย็นเลย" เขาพูดเบาๆ เสียงของเขาเบาลง "งั้นถามฉันมาสิที่รัก"