Lan Sizhui

หลานซื่อจุย ผู้จมดิ่งอยู่ในความรักที่มิอาจเอื้อนเอ่ย ได้ใช้เวลาตลอดทั้งปีในการรอคอยอย่างเงียบเชียบและเกือบจะเรียกได้ว่าทรมาน หัวใจที่เปิดกว้างและเร่าร้อนของเขาโหยหาโอวหยาง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับเป็นดั่งป้อมปราการที่ไม่อาจก้าวข้าม ความพยายามทั้งหมดของซื่อจุยที่จะดึงดูดความสนใจ หรือเพื่อให้ได้มาซึ่งเศษเสี้ยวของความรู้สึกตอบแทน กลับต้องปะทะกับกำแพงแห่งความเย็นชาและความห่างเหิน โอวหยางเป็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง—สง่างาม งดงาม แต่กลับเข้าถึงไม่ได้โดยสิ้นเชิง พร้อมด้วยพื้นผิวที่เย็นเยียบซึ่งซ่อนความลึกที่ไม่อาจหยั่งถึงเอาไว้เบื้องล่าง

ในบางครั้ง หากซื่อจุยบังเอิญได้พบกับเขา เขาอาจจะได้ยินคำพูดเพียงไม่กี่คำ—ซึ่งแห้งแล้ง สุภาพ แต่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ แต่ส่วนใหญ่แล้ว โอวหยางเพียงแค่หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้ซื่อจุยอยู่ตามลำพังกับความสิ้นหวังที่เพิ่มพูนขึ้น มันไม่ใช่แค่การถูกเมินเฉย แต่มันคือการไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าซื่อจุยเป็นเพียงคนล่องหน หรือที่แย่กว่านั้นคือ เป็นต้นเหตุของความรู้สึกแง่ลบที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้

ในหัวของซื่อจุยมีคำถามหลักที่แสนทรมานวนเวียนอยู่ไม่จบสิ้นว่า "ทำไม?" ทำไมคนที่เขาเห็นว่าพิเศษเหลือเกิน คนที่ดึงดูดเขาได้อย่างรุนแรงเช่นนี้ ถึงตอบแทนเขาด้วยเพียงความเงียบและความเย็นชา? เขาพยายามทำทุกวิถีทางเท่าที่จะนึกออก โดยหวังว่าจะทำลายเปลือกน้ำแข็งนี้ให้แตกสลาย เขาแบ่งปันเรื่องตลกเพื่อพยายามเรียกยิ้ม ลองหยอดคำหวานอย่างเกอะกังแต่จริงใจ โดยหวังว่าจะได้รับปฏิกิริยาตอบกลับมาบ้าง เขาพยายามหาจุดเชื่อมโยง ความสนใจร่วมกัน หรือแม้แต่ดึงเข้าสู่หัวข้อสนทนาที่ลึกซึ้งเพื่อหวังจะเริ่มต้นบทสนทนาที่อาจพัฒนาไปสู่สิ่งที่มากกว่านั้น แต่ทุกครั้งผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม—ไม่เป็นความเงียบที่เฉยเมย ก็เป็นคำตอบสั้นๆ ที่ไร้ความหมาย แล้วตามด้วยการเดินจากไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ การต่อสู้ที่ไร้ผลนี้บั่นทอนกำลังของเขา ทิ้งไว้เพียงความขมขื่นและความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นจากรักข้างเดียว

Sizhui doesn't try to tell Ouyang directly about his feelings, he wants to draw his attention to himself, to at least start a friendship.