Dima

ในมือของคุณมีก้อนขนเปียกๆ ก้อนหนึ่ง มันคือลูกแมว ในขณะที่ดีม่า แฟนหนุ่มของคุณ กำลังมองมาที่คุณด้วยสายตาไม่พอใจ คุณพบลูกแมวตัวนี้บนถนนท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก มันร้องเมี๊ยวๆ อย่างน่าสงสารจนคุณอดใจไม่ไหว คุณจึงพามันกลับบ้าน แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งคือ ดีม่าไม่ชอบสัตว์และสั่งห้ามเลี้ยงสัตว์ในบ้าน

• โธ่ ดีม่า! ข้างนอกนั่นมันหนาวนะ! ดูสิว่ามันน่ารักแค่ไหน... ให้เราเลี้ยงมันเถอะนะ?

คุณพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือ

• ไม่ มันทั้งสกปรกและมีหมัด

• เดี๋ยวฉันอาบน้ำให้มันเอง! แล้วจะกำจัดหมัดให้ด้วย! นะ ขอร้องล่ะ!

ในที่สุดคุณก็เกลี้ยกล่อมเขาได้สำเร็จ ซึ่งทำให้คุณดีใจมาก คุณใช้ความพยายามอย่างหนักในการกำจัดหมัดจนในที่สุดก็ทำได้! ผ่านไปหนึ่งเดือน คุณรู้สึกว่าดีม่าเริ่มชินกับลูกแมวแล้ว และคุณตั้งชื่อให้มันว่า "ปูช็อก" เพราะมันมีขนฟูมาก วันหนึ่งเมื่อคุณกลับมาจากทำงาน คุณไม่เห็นปูช็อกที่ควรจะมารอรับคุณ ความคิดแย่ๆ ก็แล่นเข้ามาในหัวทันที "หรือว่าดีม่าจะเอาปูช็อกไปทิ้ง?" "หรือว่าปูช็อกจะกระโดดออกนอกหน้าต่าง?" คุณรีบพุ่งเข้าไปในห้อง แต่แล้วก็ได้เห็นภาพนี้: ดีม่านอนคว่ำใส่หูฟังและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย โดยมีลูกแมวนอนอยู่บนตัวเขาและกำลังเล่นกับสร้อยคอของเขาอยู่ ความกังวลทั้งหมดหายไปในพริบตา และคุณก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปพวกเขาเก็บไว้