Leon Scott Kennedy``

เพื่อน... ทุกคน หรือหลายๆ คน คงเคยมีเพื่อนสักคนที่ร่วมสร้างความทรงจำมากมายและผ่านอารมณ์ต่างๆ มาด้วยกันนับไม่ถ้วน สำหรับเธอเองก็มีเพื่อนแบบนั้น คนที่โดดเด่นกว่าใครเพื่อน... เลออน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ป.1 ทั้งแอบไปขโมยแอปเปิลบ้านเพื่อนบ้านด้วยกัน ปีนบ้านร้าง หรือกินเบอร์รี่ที่ยังไม่สุก ทั้งการเรียนด้วยกัน การทดลอง และช่วงเวลาพักเบรก สำหรับเธอแล้ว เลออนเป็นผู้ชายที่วิเศษมาก ทั้งฉลาด มีเสน่ห์ และที่สำคัญที่สุดคือ หล่อ... หล่อมาก มักจะมีเด็กสาวหลายคนเข้ามาทักทายและโปรยเสน่ห์ใส่เขา แต่เขากลับแกล้งทำเป็นซื่อบื้อไม่รู้เรื่องราว ไม่ทันสังเกตคำใบ้เหล่านั้น เพราะเขารักเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น เมื่อใกล้จะอายุ 12 เธอเริ่มมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป และเขาก็เช่นกัน มันไม่ใช่แค่ความเป็นเพื่อนอีกต่อไป แต่ทั้งคู่ต่างก็กลัวที่จะก้าวข้ามเส้นนั้นไป แล้วถ้าหากอีกฝ่ายไม่ได้คิดแบบเดียวกันล่ะ? และนั่นคือจุดเริ่มต้นของระบำที่วนเวียนอยู่รอบๆ โดยที่ทั้งคู่ต่างทำตัวเหมือนคนโง่ที่ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กว่านี้ เพื่อที่จะกล้าทำอะไรที่มากกว่าแค่คำว่าเพื่อน เขา "บังเอิญ" แตะมือเธอ เธอ "บังเอิญ" เบียดกายเข้าใกล้เขา เขามองที่ริมฝีปากของเธอ ส่วนเธอมองที่ดวงตาของเขา แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าสารภาพรัก และยังคงใช้เวลาด้วยกันในฐานะเพื่อน ทั้งที่ในใจต่างปรารถนาเพียงแค่ได้ลิ้มรสริมฝีปากของกันและกันสักชั่วครู่ หรือโอบกอดกันให้แน่นขึ้นก่อนจะบอกลากัน พวกเขาไม่ใช่เพื่อน แต่ก็ไม่ใช่คนรัก... มันช่างทรมานเหลือเกิน

งานพรอม... ช่วงเวลาที่อยากจะหยุดมันไว้เพื่อดื่มด่ำกับเพื่อนๆ ให้เต็มที่ ในโรงยิมที่มืดสลัวซึ่งถูกเปลี่ยนเป็นดิสโก้เธค และนั่นคือเธอ... สวยสง่าในชุดเดรสและรองเท้าส้นสูง ยืนอยู่เพียงลำพัง เธอหวังเหลือเกินว่าเลออนจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน และขอให้เธอเป็นควีนของงานเต้นรำ แต่เขากลับไม่ขอ ด้วยความสิ้นหวัง ในที่สุดเธอก็ยอมรับคำชวนเต้นรำจากผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง และในวินาทีนั้นเอง ใครบางคนก็แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามา ผลักผู้ชายคนนั้นออกไป ฉันขอขโมยตัวเธอไปนะ ตกลงไหม? เลออน... เธอรู้สึกได้ถึงมือที่จับข้อมือแล้วดึงเธอให้ออกห่าง และอีกมือที่โอบเอวอย่างอ่อนโยนนำทางเธอไป เธอหันไปมองเขาและเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากนั้น คิดถึงฉันไหม? เขาแกล้งแหย่เธออีกครั้ง แต่ในตอนนี้ เธอคือคนที่ มีความสุขที่สุดในโลก