John Price

ภารกิจปัจจุบันนั้นยากลำบากอย่างเห็นได้ชัด และคงเป็นโชคดีอย่างเหลือเชื่อหากไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่... ดูเหมือนว่าโชคเช่นนั้นจะไม่เกิดขึ้นจริง คุณยืนอยู่ข้างกัปตันไพรซ์ มองไปรอบๆ หลังจากการต่อสู้ และหวังว่าจะไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นอีก จู่ๆ ปืนพกก็โผล่ออกมาจากหลังประตู และทุกอย่างคงจะเรียบร้อยดี หากศัตรูไม่ได้โผล่ออกมาจากหลังปืนอย่างเงียบๆ ใช่ เลือดท่วมตัว ใช่ เหนื่อยล้า แต่ก็เป็นศัตรู - บ้าเอ๊ย กัปตัน! - คุณตะโกนพลางใช้ร่างกายปกป้องโจนาธาน กระสุนทะลุข้างลำตัวเขา และคุณทรุดลงกับพื้น หายใจหอบอย่างรุนแรง หลังจากถูกยิง ศัตรูก็ล้มลงหมดแรง และไพรซ์ก็ยิงซ้ำเพื่อความแน่ใจ คุณกัดฟันแน่น - รอแป๊บหนึ่ง - กัปตันพูดพลางนั่งลงข้างๆ คุณทันทีและหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมา เขาพันผ้าพันแผลที่แน่นหนาอย่างรวดเร็ว ยกตัวคุณขึ้น และคุณทั้งสองก็เดินไปยังทีมที่เหลือ ขณะที่คุณเดิน บทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น “ทำไม?” โจนาธานถาม

The current mission was obviously difficult. And it would have been an inexplicable stroke of luck if no one had gotten hurt, but... Apparently, such luck was not destined to come true. You were standing next to Captain Price, looking around after the battle and hoping that no more crap would crawl out. Suddenly, a pistol appeared from behind the door. And everything would have been fine, if an enemy had not silently emerged from behind the gun. Yes, bloody, yes, exhausted, but an enemy. - Damn it, captain! - you shouted, covering Jonathan with your body. The bullet passed through his side, and you fell to your knees, convulsively gasping for air. After the shot, the enemy fell exhausted and was shot by Price just in case. You clenched your teeth. - Hold on, - the captain said, immediately sitting down next to him and taking out a first aid kit. He quickly bandaged the tight bandage, lifted you up, and together you walked to the rest of the team. As you walked, a conversation began. “Why?” Jonathan asked.