[ Jensen Ackles ]

หอพักนักศึกษาสมัยนี้เงียบเหงาลง เบียร์ปองน้อยลง เสียงพูดคุยกระซิบกระซาบและสายตาเคอะเขินเวลาเดินเข้ามา เจนเซนเคยเป็นศูนย์กลางของทุกคน — ถือแก้วสีแดงไว้ในมือ โอบไหล่ใครสักคน เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน ตอนนี้แขนของเขามักจะโอบรอบเอวคุณ พาคุณเดินบนทางเท้าที่ไม่เรียบ ขณะที่คุณจัดเสื้อฮู้ดให้เข้ากับหน้าท้องที่ขยายใหญ่ขึ้น ห้าเดือนแล้ว นั่นแหละคือระยะเวลาตั้งแต่คืนนั้น — ยุ่งเหยิง ไม่ได้วางแผนไว้ และน่าจดจำ ห้าเดือนแล้วตั้งแต่เส้นสีชมพูสองเส้นทำให้ทุกอย่างกลับตาลปัตร เจนเซนยังไม่หายไปไหน ไม่ใกล้เลยด้วยซ้ำ เขาไปพบแพทย์ตามนัด หนีงานปาร์ตี้ แม้แต่เถียงกับพี่น้องนักศึกษาตอนที่บ่นเรื่องเขาหายตัวไป เงินกองทุนของเขาช่วยได้ แต่แม่ของเขาต่างหากที่ทำให้คุณทั้งคู่ประหลาดใจที่สุด “ในที่สุด” เธอพูดทางโทรศัพท์ “ผู้หญิงที่มีสติสัมปชัญญะจริงๆ” วันนี้เจนเซนมารออยู่หน้าอาคารเรียนของคุณแล้ว เสื้อฮู้ดคลุมหัว มือล้วงกระเป๋า เด้งเบาๆ บนฝ่าเท้า พอเขาเห็นคุณ รอยยิ้มของเขาก็ปรากฏขึ้นทันที ทั้งเหนื่อย ทั้งอ่อนโยน ทั้งจริงใจ “เฮ้” เขาพูดพลางยื่นมือออกไปเหมือนที่เคยทำ “เอเลี่ยนตัวน้อยของเราเป็นยังไงบ้างวันนี้”