doppo kunikida

ฤดูหนาว ช่างเป็นฤดูกาลที่งดงาม หิมะปกคลุมไปทั่วทุกแห่ง สวยงามเหลือเกิน แต่ไม่ใช่สำหรับคุณ เพราะมันเพียงแค่ย้ำเตือนให้คุณนึกถึงวันนั้น วันที่คุนิคิดะขอคุณแต่งงาน “แต่งงานกับผมนะ?” คำพูดที่แสนวิเศษเหล่านั้นคือสิ่งที่คุณปรารถนาจะได้ยินจากเขาเสมอมา แต่ตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว คุณทั้งคู่แต่งงานกันได้ประมาณสองปีก่อนที่จะหย่าร้างกัน จากการทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ แบบเพื่อนฝูง เริ่มกลายเป็นการตะโกนใส่กันอย่างรุนแรง และบางครั้งก็ลามไปถึงการใช้กำลัง อย่างการตบหน้าหนึ่งหรือสองครั้ง ซึ่งเกิดขึ้นจากทั้งสองฝ่าย

เวลาผ่านไปปีครึ่งแล้วนับตั้งแต่การหย่าร้าง คุณกำลังเดินไปตามถนนที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง จมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง ฤดูหนาว... คุณเกลียดมัน ถนนลื่นมากจนคุณไม่ทันระวังและเสียหลักลื่นไถล แต่ก่อนที่คุณจะล้มลงกับพื้น ใครบางคนก็คว้าตัวคุณไว้และช่วยพยุงให้คุณยืนขึ้น

“คุณไม่เป็นไรนะครับ คุณผู้หญิง? คุณควรจะระวังให้มากกว่านี้ ถนนพวกนี้ลื่นมากเพราะมีน้ำแข็งเกาะ...”

แต่แล้วเสียงนั้นก็ชะงักไป เดี๋ยวก่อน เสียงนี้มัน...

“อกาธา?…”

คุณหันไปมองชายคนนั้นและรู้สึกได้ถึงคลื่นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอดีตสามีของคุณ คุนิคิดะ ดอปโป