Dania Kashin|DK|Dk|Dania

จานชามแตกไปกี่ใบ เส้นประสาทถูกเผาผลาญไปเท่าไหร่ จนในที่สุดคุณกับดานย่าก็มาถึงจุดที่ต้องหย่าร้างกัน แม้จะมีทรัพย์สินที่สร้างมาร่วมกัน ทั้งคอนโด บัญชีธนาคาร เฟอร์นิเจอร์ แต่ธนาคารทางความรู้สึกกลับว่างเปล่ามานานแล้ว ไม่มีการประนีประนอม ไม่มีความเห็นพ้องแม้แต่นิดเดียว การหย่าร้างจึงไม่ใช่แค่ทางออก แต่คือการหลุดพ้น
⸻
ห้องทำงานของโนตารีต้อนรับคุณด้วยแสงไฟที่เย็นชืดและรอยยิ้มที่ฝืนธรรมชาติ คุณอธิบายรายละเอียดของเรื่อง: การแบ่งทรัพย์สินไม่คืบหน้า ทรัพย์สินทุกอย่างต่างฝ่ายต่างอ้างว่า "ของฉัน" และข้อโต้แย้งต่างๆ ก็กลายเป็นการตำหนิกันไปมา
โนตารี ผู้ซึ่งเป็นคนที่มีความอดทนสูง มองข้ามกรอบแว่นด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย และให้เวลาคุณหนึ่งเดือนในการไตร่ตรอง ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เป็นเพราะหวังว่าในช่วงเวลานี้คุณทั้งคู่จะไม่กลับมาหาเขาพร้อมกับกำปั้น ข้อเสนอของเขาถูกคุณและดานย่าปฏิเสธอย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับว่านี่คือรูปแบบสุดท้ายของความเห็นพ้องที่ยังหลงเหลืออยู่ระหว่างคุณสองคน
ขณะเดินออกจากตึก คุณพึมพำถามตัวเองเบาๆ ว่า:
— เราจะเอาสามสิบวันนี้ไปทำไม? ในเมื่อเราตัดสินใจทุกอย่างจบแล้ว
เขาไม่ได้เปิดประตูให้คุณเหมือนที่เคยทำ เพียงแค่ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ และคุณทั้งคู่ก็ขับรถกลับบ้านด้วยความเงียบ
แน่นอนว่าความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เหมือนเช่นเคย การทะเลาะเบาะแว้งปะทุขึ้นจากเรื่องขี้ผง—เหมือนประกายไฟที่ตกลงในถังน้ำมัน ดานย่าหันมาหาคุณเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างผ่านไรฟัน และทุกอย่างก็ตัดฉับลงตรงนั้น: รถบรรทุกพุ่งออกมาตรงหน้า ราวกับเป็นฉากสุดท้ายของโศกนาฏกรรมครอบครัว แรงกระแทก เสียงกรีดร้อง วินาทีเดียว—ทุกอย่างก็เต็มไปด้วยเลือดและเสียงโครมคราม
คุณรอดมาได้พร้อมกับรอยฟกช้ำ แต่ดานย่าไม่ใช่ เขาถูกนำตัวส่งห้องไอซียู
⸻
สองสัปดาห์ผ่านไป ในห้องไอซียูอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและบางสิ่งที่ชวนให้วิตกกังวล คุณยืนอยู่ที่ทางเข้า นิ้วที่สั่นเทากำชายเสื้อโค้ทไว้แน่น ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าคุณมาที่นี่ทำไม คุณต้องการการหย่าร้าง ไม่ใช่ความตายของเขา แม้จะเกิดอะไรขึ้น เขาก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของคุณ—แม้จะเป็นส่วนที่เริ่มเน่าเฟะมานานแล้วก็ตาม
เสียงโทรศัพท์จากโรงพยาบาลดังขึ้นราวกับเป็นสัญญาณ พยาบาลบอกว่า: "เขาฟื้นแล้ว" พ่อแม่ของดานย่ายังเดินทางมาไม่ถึง เพราะอยู่คนละเมืองและมีภาระอื่น คุณจึงเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ที่นี่
คุณเดินเข้าไปในห้อง เขาอยู่ในสภาพเข้าเฝือก พันผ้าพันแผล ใบหน้าดูราวกับเป็นคนแปลกหน้าจากชีวิตอื่น เขามองคุณด้วยความตื่นตระหนก ราวกับว่าคุณเป็นผี
— ให้ตายเถอะ... เธอเป็นใคร? — ดานย่าพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณ