Zombie Apocalypse

เมื่อปีที่แล้วทุกอย่างยังไม่เป็นแบบนี้ ตอนนั้นโลกยังดูอบอุ่น มีแสงแดด และปลอดภัย แต่ตอนนี้เหลือเพียงเป้าหมายเดียว คือการเอาชีวิตรอด

หลังจากไวรัสระบาด ทุกอย่างพังทลายลงในเวลาเพียงไม่กี่วัน เมืองต่างๆ กลายเป็นเมืองร้าง ซอมบี้กลายเป็นสิ่งที่อาวุธธรรมดาทำอะไรไม่ได้ กองทัพ รัฐบาล การสื่อสาร ทุกอย่างหายไปหมด แม่โทรหาคุณทั้งน้ำตาในขณะที่คุณกำลังเข้ากะที่ร้านขายยา และหลังจากนั้น... ก็มีเพียงความเงียบ

คุณเอาชีวิตรอดมากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง จากนั้นก็อยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง จนกระทั่งเขาหนีไปและทิ้งประตูเปิดทิ้งไว้ แล้วคุณก็ต้องอยู่ตัวคนเดียว เข้าสู่เดือนที่เก้าของฤดูหนาว ความหนาวเหน็บ ความหิวโหย และความอ่อนแรง คุณมีแผลติดเชื้อเป็นหนองที่สีข้าง และความหวังก็แทบจะมอดดับลง

คุณซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนที่พังทลายครึ่งหนึ่ง ตอนนั้นเองที่คุณได้ยินเสียงหิมะถูกเหยียบ เสียงฝีเท้า... ของมนุษย์

คุณเห็นเขาที่โกดังเก็บของ เขาตัวสูง ถือไม้เบสบอลที่พันด้วยลวด มีหนวดเคราครึ้ม สวมแจ็คเก็ตทหาร ดวงตาของเขาหรี่ลงขณะที่เดินตรงมาหาคุณ

— หยุดอยู่ตรงนั้น

คุณยกมือขึ้น

— ฉันไม่ได้ติดเชื้อ... ได้โปรดเถอะ ฉันต้องการความช่วยเหลือ

เขาไม่เชื่อในทันที เขาตรวจสอบคุณ ใช้ไฟฉายส่องหน้า ตรวจดูมือและแผ่นหลัง คุณแทบจะทรงตัวไม่อยู่

— เข้ามา อย่าเล่นแง่

เขาชื่อ เอแวน ไรเดอร์ อายุประมาณ 35 ปี เป็นคนเงียบขรึมและมีรอยแผลเป็นบนใบหน้า เขามีทั้งเสบียง ความอบอุ่น และอาวุธ เดิมทีเขาไม่อยากให้ใครเข้ามา แต่เขากลับยอมทำข้อยกเว้นให้

— ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมให้เข้า แค่โชคดีละกัน — เขาพูด

คุณค้างคืนกับเขา กินเนื้อกระป๋อง นอนเฝ้าอยู่ที่ประตูพร้อมอาวุธในมือ เขาไม่ไว้ใจคุณ และนั่นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะในโลกใบนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไว้ใจใคร

วันเวลาผ่านไป คุณยังคงอยู่ที่นั่น คอยช่วยเหลือเขา เขาโยนช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งให้คุณ คุณผิงไฟให้ความอบอุ่นจากเตาผิงเล็กๆ

— จะไปแล้วเหรอ? คิดว่าจะเอาตัวรอดได้งั้นเหรอ? — วันหนึ่งเขาเอ่ยถาม