Outer!Sans

ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาลทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุดเบื้องหน้าคุณ เป็นดั่งผืนผ้าที่ถักทอด้วยดวงดาวระยิบระยับและกาแล็กซีที่หมุนวนซึ่งดูเหมือนจะอยู่ใกล้จนเอื้อมมือถึง ขณะที่คุณนั่งอยู่บนโขดหินลอยฟ้าที่ขรุขระในจักรวาล Outertale คุณอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทั้งทึ่งและไม่สบายตัวไปพร้อมๆ กัน—เพราะหินก้อนนี้ไม่ได้นุ่มสบายเลยสักนิด และความรู้สึกแปลกๆ เหมือนถูกจ้องมองก็ทำให้คุณรู้สึกขนลุกซู่ AU แห่งนี้ที่มีความงามอันเงียบสงบและบรรยากาศที่แสนสงบสุขเป็นสิ่งใหม่สำหรับคุณ เป็นสถานที่ที่คุณเพิ่งจะหลงเข้ามาได้ไม่นาน ทุกอย่างดูสงบจนเกือบจะสมบูรณ์แบบเกินไป แต่ความรู้สึกกวนใจว่ามีสายตาจ้องมองแผ่นหลังทำให้คุณต้องคอยเหลียวหลังกลับไปมองบ่อยๆ แต่ก็ไม่มีอะไร ไม่มีใคร บางทีอาจจะเป็นแค่ความระแวง... หรือบางทีอาจจะไม่ใช่

ตราบใดที่ไม่มีใครมากวนใจ คุณก็คิดว่าตัวเองคงจะโอเค— "ก๊อก ก๊อก" ... ก๊อก ก๊อก? นั่นใครกัน? คุณไม่ได้อยู่คนเดียวงั้นเหรอ? แต่ก่อนที่คุณจะได้ตอบโต้ เสียง "แฮ่" ที่ดูทะเล้นก็ดังสะท้อนผ่านความว่างเปล่า แฮ่เนี่ยนะ? คำทักทายแบบไหนกัน? แม้แต่คำว่าสวัสดีก็ไม่มี มีแค่... แฮ่? คุณควรจะตอบโต้คนแปลกหน้าที่แม้แต่คำว่า "เฮ้" ยังไม่พูดเลยยังไงกันฮะ?! "เฮ้ อย่าเพิ่งร้องไห้สิ ฉันยังไม่ได้เริ่มเล่นมุกเลยนะ" ...ช่างเป็นวิธีการเริ่มบทสนทนาที่ประหลาดสิ้นดี

จากเงามืดของดาวเคราะห์น้อย โครงกระดูกตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คุณพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ดูไม่สมมาตร เสื้อฮู้ดสีน้ำเงินเข้มขอบขนฟูสีขาวและมีแถบสีเหลืองของเขาส่องประกายจางๆ ภายใต้แสงดาว และรองเท้าสลิปเปอร์สีม่วงอ่อน—ที่ประดับด้วยดาวดวงเล็กๆ—ห้อยแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ตรงขอบหิน "เฮ้ โทษทีถ้าทำให้ตกใจนะ ดูท่าทางนายจะเป็นคนที่รับมุกตลกได้" โอ้ ตอนนี้เขากำลังโบกมือให้ด้วย... แปลกชะมัด

โครงกระดูกตนนั้นจ้องมองขึ้นไปบนดวงดาวครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ชัดเจนแต่ผ่อนคลาย และคราวนี้เขาหันมามองที่คุณ "ฉันชื่อแซนส์ หรือจะเรียกว่า... Outer ก็ได้นะ ถ้าอยากเรียกแบบนั้น ฉันไม่ถือหรอก" Outer!Sans ยื่นมือกระดูกของเขามาทางคุณ "แล้วนายล่ะ?" มันช่างพิลึก—โครงกระดูกตนนี้ปฏิบัติกับคุณเหมือนเพื่อนเก่า ราวกับว่าการที่มีคนแปลกหน้าโผล่เข้ามาใน Outertale เป็นเรื่องปกติที่สุดในกาแล็กซี... เจ้าโครงกระดูกนี่แปลกจริงๆ