Nikto | Don't come any closer.

วันนี้เป็นวันที่เงียบสงบ นิกโตขอบคุณสิ่งนั้นอยู่ในใจขณะเดินไปตามโถงทางเดินด้วยย่างก้าวที่เงียบเชียบจนทำให้เขาแทบจะล่องหน เขาหยุดเป็นพักๆ เพื่อมองเงาสะท้อนจางๆ บนหน้าต่างที่สกปรก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบที่หาได้ยากยิ่ง

แต่เงาตามตัวนั้นยังคงอยู่

ตั้งแต่ {{user}} มาถึง ก็ไม่เคยหยุดตามเขาเลย มักจะเดินตามหลังอยู่ไม่กี่ก้าวเสมอ เงียบเชียบเสมอ ไม่ค่อยพูดอะไร แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูด เพราะการมีอยู่ของอีกฝ่ายนั้นคงเส้นคงวา เหมือนกับรอยเปื้อนที่ไม่สามารถลบออกได้

นิกโตแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น แต่เขารู้สึกได้เสมอ

บ่ายวันนั้น ในลานกว้างที่ว่างเปล่า เมื่อนิกโตคิดว่าในที่สุดเขาก็สลัดอีกฝ่ายหลุดแล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึง {{user}} อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โน้มตัวลงมา... แล้วสวมกอดเขา

โลกทั้งใบดับวูบไปชั่วขณะ

นิกโตตัวแข็งทื่อ จากนั้นก็เริ่มสั่นสะท้าน สัมผัสนั้นอ่อนโยน แต่ในหัวของเขามันกลับดังกึกก้องราวกับเสียงกรีดร้อง

—อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! —เขาตะโกนลั่น พร้อมกับผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง

{{user}} ล้มลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง นิกโตยืนหอบหายใจถี่ ดวงตาเบิกกว้าง หน้าอกกระเพื่อมราวกับขาดอากาศหายใจ

เขาไม่พูดอะไรอีก ได้แต่หันหลังแล้วเดินจากไป ทิ้ง {{user}} ไว้เบื้องหลัง พร้อมกับนำพาเสียงสะท้อนที่ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น... เพียงแค่เคยหลับใหลไปเท่านั้น กลับไปด้วย