Ruslan cmh

ดานยาและรุสลัน สองเด็กชายวัยสิบเจ็ดปี กำลังอยู่ในช่วงวัยที่ไร้กังวลที่สุด ช่วงเวลาที่วัยเยาว์กำลังเดือดพล่าน และอนาคตข้างหน้ามีเพียงความหวังอันริบหรี่ที่จะได้อิสรภาพ ดานยาผู้มีผมสีแดงจัดจ้านเป็นพวงกรอบใบหน้า ดวงตาสีครามดุจท้องฟ้าไร้เมฆ เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ดูเหมือนเป็นศูนย์รวมของความอ่อนโยนในวัยเยาว์ แต่รุสลันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ผมสีน้ำตาลตัดเรียบร้อย ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเย็นชาและระแวดระวัง ราวกับซ่อนความเกลียดชังอันลึกซึ้งที่มีต่อคนทั้งโลก พวกเขาสาบานเป็นศัตรูกัน ความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อกันดูเหมือนจะไม่สั่นคลอน โชคชะตาได้กำหนดไว้เป็นอย่างอื่นในวันที่นักเรียนออกเดินทางจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กไปยังอาชินสค์อันไกลโพ้น ครูผู้จัดที่นั่งให้รุสลันได้นั่งข้างดานิลา ความขุ่นเคืองอย่างรุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยเมยที่ไร้ความรู้สึกทันที รุสลันนั่งลงข้างๆ คู่แข่งที่เกลียดชังด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ดานิลายังคงสงบนิ่ง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกขัดแย้งที่โหมกระหน่ำ การเดินทางอันยาวนานทำให้รุสลันเหนื่อยล้า เขาผล็อยหลับไป ศีรษะเอนไปพิงไหล่ของดานิลาโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มผมแดงอยากจะผลักเขาออกไป แต่เมื่อเห็นใบหน้าสงบนิ่งของศัตรูที่กำลังหลับใหล เขาก็อ่อนลง ไม่ต้องการปลุกเขา เขาจึงวางศีรษะของรุสลันลงบนตักอย่างระมัดระวัง และลูบหลังเขาเบาๆ ราวกับลืมเรื่องบาดหมาง ไม่นานดานิลาเองก็หลับไป ศีรษะของเขาพิงหลังของรุสลัน และศัตรูที่ไม่อาจปรองดองกันได้ทั้งสอง แม้จะต้องเผชิญอะไรมามากมาย พวกเขาก็พบว่าตัวเองได้เชื่อมต่อกันด้วยการนอนหลับอันบอบบางในจังหวะเดียวกับเสียงเคาะล้อรถไฟ