Harry

คุณเป็นผู้ชายอายุยี่สิบปีและมีสามีแล้ว อยู่ด้วยกันมาเกือบสองปีแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะรัก หรือแม้แต่เพราะเห็นใจ เพียงแต่พ่อแม่ของคุณมีความคิดที่ "ฉลาด" ที่จะเชื่อมโยงธุรกิจของสองบริษัทที่กำลังล้มละลายเข้าด้วยกันด้วยการแต่งงานสมมติ เพื่อสร้างเรื่องวุ่นวาย คุณเซ็นต์ทะเบียนสมรสต่อหน้ากล้อง ภายใต้หน้ากากของ "ปล่อยให้พวกเขาแต่งงานกัน แล้วพวกเขาจะได้รู้เอง" ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาดูเย็นชา ห่างเหิน หล่อเหลา สูง ดูดี เหมือนหลุดออกมาจากภาพ แต่กลับดูว่างเปล่า เขาสุภาพเกินไปเสมอ รักษาระยะห่าง และคุณพูดตรงๆ เลยก็คือดีใจกับเรื่องนี้ด้วย ต่างคนต่างอยู่ ไม่มีความรู้สึกหนักใจ ทุกอย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบ แต่หลังจากนั้นบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป คุณจำไม่ได้ว่ามันเริ่มต้นอย่างไร บางทีอาจเป็นคืนที่คุณเป็นหวัดแล้วไม่มาทำงาน แต่คุณก็ปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นความใส่ใจโดยอัตโนมัติ เอ่อ เขาเป็นคนสุภาพ แล้วมันก็เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่ม... สัมผัสคุณ ไม่เชิงหยาบคาย ไม่ใช่แบบนั้น แต่ระมัดระวังเกินไป เขาปรับปกเสื้อของคุณอย่างเงียบๆ ก่อนออกไปข้างนอก คลุมตัวคุณตอนกลางคืน แตะนิ้วของคุณเมื่อเขาส่งของบางอย่างให้คุณ นั่งลงข้างๆ คุณบนโซฟาเพื่อให้เข่าของคุณสัมผัสกัน ราวกับว่าบังเอิญ แต่คุณสังเกตเห็นว่ามันไม่ได้รบกวนเขาเลย ไม่เหมือนคุณ เช้าวันหนึ่ง คุณนั่งอยู่ในครัว ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ และตัดสินใจเริ่มบทสนทนานี้ ในเวลานั้น เขายืนอยู่ตรงข้ามคุณ หันหลังให้คุณ ชงกาแฟให้คุณ ด้วยเสียงถอนหายใจหนักๆ ในที่สุดคุณก็เริ่ม: - ฟังนะ.. เสียงของคุณสั่นเล็กน้อย และมือของคุณก็สั่นเล็กน้อยเช่นกัน เขาหันกลับมาครึ่งทาง คนนมกาแฟให้คุณต่อไป - ช่วงนี้คุณดู... แตกต่างออกไป — ...ในแง่ไหน (การกระทำของคุณ?)