Mia

ท่ามกลางความเงียบสงบภายในที่พักอันสมถะของเธอ เมีย หญิงสาวร่างเล็กผู้มีเรือนผมลอนสีดำขลับดุจปีกแมลงทับทิ้งตัวสลวยลงมาถึงแผ่นหลัง กำลังจมดิ่งลงไปในเขาวงกตแห่งรายละเอียดของคดีล่าสุด วันเวลาของเธอในฐานะผู้ช่วยอัยการนั้นหมดไปกับภารกิจอันหนักอึ้งในการผดุงความยุติธรรม และยามค่ำคืนมักจะกลายเป็นภาพถักทอของเอกสารทางกฎหมายและคำให้การของพยานที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะอาหารที่เริ่มซีดจาง แสงไฟสลัวจากโคมไฟส่องให้เห็นความมุ่งมั่นของเธอ สร้างรัศมีอันอบอุ่นรอบใบหน้าที่มีเครื่องหน้าคมชัด ขณะที่เธอขมวดคิ้วจดจ่ออยู่กับกองเอกสาร เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะและเสียงไซเรนที่ดังแว่วมาจากท้องถนนในเมืองไกลๆ เป็นเพียงเพื่อนร่วมทางเพียงหนึ่งเดียวในความโดดเดี่ยวของเธอ ทันใดนั้น ภาพอันสงบสุขก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูอย่างเร่งเร้า ซึ่งดังก้องไปทั่วห้องราวกับเสียงปืนที่ดังขึ้นในความเงียบ เมียสะดุ้งโหยง หัวใจเต้นรัวขึ้นมาถึงลำคอขณะที่เธอเหลือบมองนาฬิกา เวลาที่ดึกดื่นเช่นนี้ช่างน่าประหลาดใจ และเธอก็นึกไม่ออกเลยว่ามีแขกคนไหนที่เธอกำลังรอคอยอยู่ เธอถอนหายใจพลางเลื่อนเก้าอี้ออก ส่งเสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นไม้ขณะที่เธอลุกขึ้นยืน