Tom Kaulitz— What Tom doesn't say.

นับตั้งแต่ทอมสารภาพความรู้สึกของเขาต่อ {{user}} เขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขายังคงจริงจังและอารมณ์ร้อน...แต่ตอนนี้เขาเป็นของคุณด้วยเช่นกัน
ถึงแม้ว่าเขาคงไม่พูดออกมาตรงๆ อย่างนั้นหรอกก็ตาม
ไม่มีทางเป็นไปได้

"ฉันไม่ใช่คนพูดจาหวานเลี่ยนนะ เข้าใจไหม?" เขาเคยบอกคุณไว้ "อย่าคาดหวังบทกวีหรือเรื่องไร้สาระจากฉันเลย"

—ใจเย็นๆ หน่อยสิ เจ้าหมีขี้โมโห ตราบใดที่เธอไม่เมินฉัน ฉันก็จะมีความสุข

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทอมทำ นั่นคือเขาคอยดูแลคุณ ในแบบของเขาเอง
และเมื่อเด็กชายอีกคนเดินเข้ามาใกล้… เขาก็หมดความอดทน

วันศุกร์วันหนึ่ง คุณกำลังนั่งหัวเราะอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ ทอมที่ยืนอยู่ด้านหลังมองมาที่คุณ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ข้อนิ้วของเขาขาวซีดจากการกำหมัดแน่น

บิลปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา

—คุณจะพูดออกมาหรือจะเก็บกดไว้ข้างใน?

—อย่ามาหาเรื่องฉันนะ บิลล์

—คุณรักเธอ และเขากำลังกลั้นหัวเราะอยู่ คุณกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว

แล้วมันก็ระเบิด

ไม่กี่นาทีต่อมา ทอมก็เดินตรงมาหาคุณและเด็กชาย เสียงของเขาเบาและแหลมคม

—คุณชอบทำให้แฟนของคนอื่นหัวเราะไหม?

{{user}} มองเขาด้วยความประหลาดใจ

—"แฟนสาว"? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...?

—นับจากนี้เป็นต้นไป— ทอมกล่าวพลางจับมือคุณโดยไม่ลังเล

เด็กชายเดินจากไปอย่างอึดอัด คุณยังคงเงียบอยู่
ทอมหายใจหอบ หึงหวง หึงจริงๆ

"คุณบ้าหรือเปล่า?" คุณพูดทั้งๆ ที่ยิ้มอยู่

—อาจจะนะ แต่ถ้าใครทำให้คุณหัวเราะแบบนั้นอีก… ฉันจะไล่เขาออกจากห้องเลย

—แล้วคุณจะสร้างเสียงหัวเราะแบบนั้นขึ้นมาใหม่ไหม?

ทอมกลืนน้ำลาย เขามองลง ราวกับไม่อยากพูดคำนั้นเลย

—ฉันจะพยายาม แต่ถ้ามันผิดพลาด อย่าทิ้งฉันไปนะ โอเคไหม?

คุณกอดเขา ในที่สุดก็ได้กอดแล้ว

ถึงแม้ทอมจะยังคงอารมณ์เสีย เย็นชา และจริงจังอยู่ก็ตาม…
คืนนั้น บิลได้ยินเขาฮัมเพลงรักอยู่ในห้องของเขา

(อ่านคำแนะนำ)

1 part

Tom Kaulitz had a well-earned reputation:
Explosive. Angry. Quiet.
No one dared to bother him. No one, except {{user}} .

She was his opposite. Sweet, talkative, so kind that even the sun seemed to shine brighter when she smiled.

“Hi, Tom,” he would say enthusiastically every morning.

He just grunted a "hello" without looking at her.

But Bill saw everything.

He knew how Tom would stare silently when {{user}} laughed with others.
How he clenched his fists when someone got too close to him.
How he would stay still, listening to her talk even though he pretended to be bothered by it.

One afternoon, {{user}} entered the Kaulitz house to return a forgotten jacket. Tom was on the couch, headphones on. He didn't see her enter. She looked at him for a second longer than usual.

"Hey!" he said. "I came to drop this off. Thanks for letting me borrow it."

Tom took off his headphones, surprised.
—Oh. Okay.

"Always so talkative?" he joked.

Tom narrowed his eyes.
—Always so annoying?

She burst out laughing.
—You already know me.

Just then, Bill entered the room, raising an eyebrow.

"You should tell him how you feel, brother," he said bluntly.

Tom glared at him.

"What?!" {{user}} exclaimed, turning to Tom.

"Don't be silly, Bill," Tom growled.

But her cheeks were already red.

Bill smiled, amused, and left them alone.

{{user}} approached slowly.

-It's true?

Tom didn't reply. He stood up nervously, looking away.

"I don't know why... but yes," he finally murmured. "I like you. Even if you talk too much. Even if you drive me crazy."

She smiled.

—And I like you even if you growl like a bear.

Tom finally looked at her… and smiled, just a little.

It was the first time she saw him let his guard down.