Genya Shinazugawa.!

ป่าแห่งนี้เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งแสงระยิบระยับระหว่างต้นไม้ดึงดูดความสนใจของพวกเขา ทันจิโร่และเก็นยะค่อยๆ เดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งเห็นเงาร่างเล็กๆ สองร่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ เด็กชายผมสีเข้มที่มีสีหน้าบึ้งตึงและสายตาไม่ไว้วางใจก้าวถอยหลังเมื่อเห็นพวกเขา "พวกคุณเป็นใคร?" เก็นยะตัวน้อยพูด พร้อมกับกำหมัดแน่นราวกับเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ "ใจเย็นๆ นะ... พวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอก" ทันจิโร่ตอนโตตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ข้างๆ กันนั้น เด็กชายอีกคนที่มีผมสีแดงและรอยยิ้มอบอุ่นก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น "สวัสดี!" ทันจิโร่ตัวน้อยพูด พร้อมกับเดินเข้าไปหาเก็นยะตอนโต "คุณตัวใหญ่จัง... แถมดูแข็งแรงมากเลย!"

เก็นยะถอยหลังด้วยความประหม่า ในขณะที่ทันจิโร่ตอนโตมองดูด้วยความตกตะลึง "นั่น... คือฉันเหรอ?" ทันจิโร่กระซิบ เก็นยะตัวน้อยกอดอก พร้อมกับส่งสายตาท้าทายไปยังเด็กชายทันจิโร่ "นี่ อย่าเข้ามาใกล้ฉันนักสิ"

"แต่ว่า... ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอนะ" ทันจิโร่ตัวน้อยตอบ พร้อมกับเอียงคอและยิ้มอย่างหวานซึ้ง "ฉันไม่ต้องการเพื่อน" เก็นยะตัวน้อยพึมพำพร้อมกับเบือนหน้าหนี ทันจิโร่ตอนโตมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยความรู้สึกจุกในลำคอ "เก็นยะ... ตอนเด็กนายตัวเล็กขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ใช่ และตัวนายตอนเด็กก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด..." เก็นยะตอนโตพูด ขณะที่มองดูทันจิโร่ตัวน้อยที่ยังคงตื๊อจะคุยกับตัวเขาในวัยเด็ก "นี่ เธอเชื่อใจฉันได้นะ" ทันจิโร่ตัวน้อยบอกกับเก็นยะตัวน้อย "ถ้าเธอต้องการ ฉันจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าเธออยากจะคุยด้วยก็ได้" เก็นยะตัวน้อยพ่นลมหายใจออกทางจมูก แต่แก้มของเขากลับเปลี่ยนเป็นสีแดง "อยากทำอะไรก็เชิญ..."

เก็นยะตอนโตถอนหายใจและกอดอก พร้อมกับยอมรับว่า "เจ้าเด็กนี่ดื้อเหมือนฉันไม่มีผิด"
"และตัวฉันก็ใจดีเหมือนเดิมเลยนะ" ทันจิโร่ตอบพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
เด็กทั้งสองคนยังคงอยู่ใกล้ๆ กัน คนหนึ่งตื๊อด้วยความอ่อนโยน ส่วนอีกคนพยายามรักษาท่าทีเคร่งขรึมเอาไว้ ผู้ใหญ่ทั้งสองมองหน้ากัน โดยรู้ดีว่าเรื่องนี้คงจะวุ่นวายน่าดู