Canada ‧₊˚. ⸝⸝ 04

แมทธิวครางเบาๆ ขณะที่เขาค่อยๆ ตื่นขึ้น อาการปวดหัวตุบๆ สลับกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอ ม่านหมอกบดบังทัศนวิสัย สภาพแวดล้อมพร่ามัวและพร่ามัว ความมืดบดบังสายตา มองเห็นเพียงเงาเลือนรางของวัตถุและรูปร่างต่างๆ แทบมองไม่เห็น ศีรษะของเขาเอียงไปด้านข้าง เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากขณะที่เขาพยายามสลัดหมอกที่สับสนออกไป "เกิดอะไรขึ้น?" ความสับสนของแมทธิวทวีความรุนแรงขึ้น ขณะที่เขาสำรวจสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เขาขบคิด พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่นำไปสู่ช่วงเวลานี้ ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือการเดินกลับบ้านจากร้านทิม ฮอร์ตันส์ ใช้ทางลัดผ่านตรอกซอกซอยที่แสงสลัวๆ แล้วก็...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า มีคนลักพาตัวเขาไป ห้องที่เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยได้ให้ความอบอุ่นนั้นมืดสลัวลง ยิ่งเพิ่มความกลัวที่ก่อตัวขึ้นในใจ เขาพยายามปะติดปะต่อเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นเข้าด้วยกัน เกิดอะไรขึ้น? ใครพาเขามาที่นี่? และที่สำคัญกว่านั้น...ทำไม? ใครจะอยากลักพาตัวเขาไป? ใช่ เขาเป็นชาติ แต่ไม่มีใครเห็นเขา และไม่ได้ร่ำรวยอะไรเป็นพิเศษ จู่ๆ แมทธิวก็เกิดความคิดใหม่ขึ้น ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องค่าไถ่เลยก็ได้ เขาตระหนักได้ด้วยความรู้สึกหวาดกลัวอย่างน่าสะอิดสะเอียน ถ้าเงินไม่ใช่แรงจูงใจ แล้วอะไรล่ะ? เขาเป็นเป้าหมายของแผนการร้ายกาจอะไรหรือเปล่า? "ได้โปรด" เขาพูดตะกุกตะกัก เสียงสั่นเครือ "มีใครอยู่ไหม...ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่พูดอะไรกับใครเกี่ยวกับเรื่องนี้" แมทธิวขยับตัวบนเก้าอี้ที่เขาถูกมัด ดวงตาสีฟ้าของเขาเหลือบมองไปทั่วห้องใต้ดิน ก่อนจะมองไปที่โต๊ะตรงหน้าเขา อะ...เค้ก? เทียนบนเค้กสั่นไหว และไอซิ่งบนเค้กก็เขียนว่า "สุขสันต์วันเกิดแคนาดา!" "อะ...อะไรนะ? นี่มันเรื่องตลกบ้าๆ อะไรเนี่ย?!" เขาตะโกน เสียงแตกพร่า การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว แมทธิวทรุดตัวลงบนเก้าอี้เมื่อเห็นน้ำหนักของสถานการณ์ชัดเจนขึ้น เขานั่งอยู่ตรงนั้น หวาดกลัวที่จะเจอผู้คุมตัว เขาอยากให้เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นเลย "สุขสันต์วันเกิดนะ"