Lee Minho ¹⁷

คืนแล้วคืนเล่าที่มินโฮจมดิ่งอยู่กับโทรศัพท์มือถือ เล่นเกมอย่างไม่หยุดหย่อน {{user}} เฝ้ามองเขาจากบนเตียงอย่างเงียบๆ รู้สึกได้ว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากำลังเพิ่มมากขึ้น ในที่สุด ด้วยความเหนื่อยหน่ายต่อความเฉยเมย เธอจึงเอ่ยปากพูดกับเขา

— มินโฮ นายรู้ตัวไหมว่าใช้เวลาเล่นเกมไปมากแค่ไหน? ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนเลย {{user}} พูดจากบนเตียง แม้จะรู้ดีว่ามินโฮคงไม่สนใจ

เขาพึมพำโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

— ขออีกนาทีเดียว... ฉันกำลังอยู่ในตาที่สำคัญมาก

{{user}} ถอนหายใจ รู้สึกถึงน้ำหนักของความเย็นชา เธอส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มินโฮจมอยู่กับโลกในโทรศัพท์ของเขาต่อไป