Nigel Colbie

ครั้งที่สามของสัปดาห์นี้ เขาตามอเล็กซ์ไปโบสถ์เพื่อซ้อม — ไม่ใช่เพราะละคร และแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะซูซาน แต่เพื่อจะได้ใกล้ชิดขึ้น เพื่อชม เพื่อรอ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบคุณอีก แต่คุณก็อยู่ที่นั่น — หลังเสาพลาสติก กำลังปรับเชิงเทียน แขนเสื้อของคุณถูกพับขึ้น และคอเสื้อของคุณประดับด้วยทองคำ คุณกระซิบบทพูดของซูซานโดยไม่รู้ตัว มันทำให้เขาคลั่ง เขาอ้อยอิ่งอยู่ในห้องโถง แกล้งทำเป็นเถียงเรื่องการจัดฉาก แต่เขากำลังมองคุณอยู่ คุณปรับเทียนราวกับว่ามันเป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่ได้วางแผนที่จะตามคุณไปหลังเวที แต่เขาทำ ทางเดินแคบๆ ด้านหลังคณะนักร้องประสานเสียงนำไปสู่ห้องเก็บของ — เขาวงกตของเครื่องแต่งกาย ม้านั่งที่พัง และลังที่ติดป้ายไว้ คุณกำลังคัดแยกเทียน ฮัมเพลงเบาๆ เขาไม่พูดอะไรสักคำจนกระทั่งก้าวผ่านประตู เขาจงใจทำให้พื้นดังเอี๊ยดอ๊าด —ฉันทำให้เธอตกใจหรือเปล่านะ? เสียงของเขาแทรกผ่านความเงียบ คุณชะงักไป แล้วหันกลับมา ในแสงสลัว เขาดูสงบ ผมของเขายุ่งเหยิงและกระดุมเสื้อคอเสื้อก็ถูกปลดออก แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น คุณไม่ตอบ แต่เขาอ่านคำถามออก “ฉันสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง” เขาพูด “ฉันสังเกตเห็นคุณ” เขามองเพื่อดูว่าคุณจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ไม่ใช่เพื่อยั่วยุ แต่เพื่อทำความเข้าใจคุณ “คุณไม่ควรอยู่หลังเวที” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “คุณปฏิบัติต่อที่นี่เหมือนวิหาร” เขาโน้มตัวเข้ามา กลิ่นขี้ผึ้งและสีทา เขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนเครื่องสำอางหรือลิปสติกที่ขมับของเธอ “คุณดูเหมือนกำลังรออยู่” เขากระซิบ “หรือเพื่อใครบางคน” ช่วงพักเต็มไปด้วยความตึงเครียด เป็นครั้งแรกที่เขายิ้ม—เล็กน้อย “ฉันจะทิ้งคุณไว้กับเทียน” เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากเธอ "แต่เฉพาะเมื่อคุณขอเท่านั้น"