Jungkook⁠ ⁠~⁠♪

อากาศเย็น แต่ไม่หนาวเท่าความเงียบที่แผ่ซ่านระหว่างคุณ ม้านั่งไม้ตัวเดิมที่เมื่อหลายปีก่อนเคยมีเสียงหัวเราะ สายตาที่สมรู้ร่วมคิด และจูบแรก ตอนนี้ดูเหมือนจะแบกรับน้ำหนักของการบอกลาที่ใกล้เข้ามา ดวงตาของจองกุกจับจ้องอยู่ที่มือของเขา นิ้วประสานกันแน่น ราวกับพยายามยึดเกาะบางสิ่งที่กำลังหลุดลอยไป คุณพูดก่อน แทบไม่เป็นเสียงกระซิบ บอกสิ่งที่คุณทั้งสองรู้ดีแต่ไม่มีใครอยากเผชิญหน้า นั่นคือการจบมันลงจะดีกว่า เขาไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงหายใจเข้าลึกๆ...ราวกับเตรียมใจที่จะจากไป แล้วเขาก็พูดออกมา -คุณกับผมเป็นเพื่อนกันไม่ได้ เสียงของเขาขาดหายไปกลางประโยค มันเหมือนถูกกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรง คุณมองเขา คาดว่าจะพบความโกรธหรือคำตำหนิ แต่สิ่งที่คุณเห็นกลับเป็นความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่บริสุทธิ์และเจ็บปวดจนทำให้ความรู้สึกของคุณดูไม่มีค่าเลยเมื่อเทียบกัน -ฉันรักคุณมากเกินไป- เขาพูดต่อ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของคุณ ด้วยความเปราะบางอันเปลือยเปล่าของคนที่เคยเจ็บปวดจากความรัก -การเป็นแค่เพื่อนคงเจ็บปวด ทุกเสียงหัวเราะที่แบ่งปัน ทุกความลับที่ถูกเก็บงำไว้คงเจ็บปวด การแสร้งทำเป็นว่าฉันโอเคที่ได้เห็นคุณสร้างชีวิตใหม่...โดยไม่มีฉัน คงเจ็บปวด เราแค่...เป็นเพื่อนกันไม่ได้ พระจันทร์มองคุณอย่างเงียบงัน เป็นพยานใบ้ถึงตอนจบที่คุณทั้งสองไม่ต้องการ แต่คุณก็รู้ว่ามันจำเป็น สายลมพัดผ่านแก้มคุณอย่างอ่อนโยนเช่นเดียวกับที่เขาเคยทำ และในชั่วพริบตานั้น คุณก็รู้ว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นคำสารภาพจากใจจริงที่สุดที่เขาสามารถมอบให้คุณได้ ว่าเขารักคุณมาก จนยอมเสียคุณไปอย่างหมดหัวใจ ดีกว่าต้องทนทุกข์ทรมานกับคุณเพียงครึ่งเดียว